Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lutego 2015 r., oznaczonym jako zażalenie R. K. wniósł o wskazanie osoby winnej nieprzeprowadzenia postępowania w przepisanym terminie, celem jej ukarania ponieważ jako funkcjonariusz publiczny działał świadomie na niekorzyść skarżącego oraz o zobowiązanie Urzędu Miasta Z. do przeprowadzenia postępowania podatkowego.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 22 stycznia 2015 r. jako przedsiębiorca złożył wniosek do Prezydenta Miasta Z. o wszczęcie postępowania, przesłuchanie świadków i wydanie decyzji dotyczącej opłaty targowej. Skarżący dowodzi, że organ podatkowy nie zareagował na powyższe żądanie.
W odpowiedzi z dnia 22 marca 2015 r. na wezwanie sądu, skarżący wyjaśnił, że powyższe pismo jest skargą na bezczynność Prezydenta Miasta Z.. Skarżący wnosi o zobowiązanie wymienionego organu do wyjaśnienia przyczyny nierozpoznania żądania wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 § 1, § 3, § 4 K.p.a. oraz wskazania osoby, która była zobowiązana do jego wszczęcia.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając że organ podjął szereg czynności, które zmierzały do wyjaśnienia wszelkich kwestii podnoszonych przez R. K.. Zatem nie można, zdaniem organu podatkowego mówić o bezczynności wobec składanych przez skarżącego wniosków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że intencją strony było zaskarżenie bezczynności Prezydenta Miasta Z., który w ocenie skarżącego nie wszczął, nie przeprowadził postępowania i nie wydał decyzji w zakresie opłaty targowej. Zatem skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. jako organu podatkowego.
Wyjaśnić zatem należy, że postępowanie podatkowe w przedmiocie opłaty targowej jest regulowane przez przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) Powyższe wynika bezpośrednio z art. 2 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma w tym wypadku zastosowania.
W przywołanej ustawie uregulowano m.in. kwestię wszczęcia postępowania podatkowego (art. 165 Ordynacji podatkowej), terminy załatwienia spraw przez organy podatkowe (art. 139 Ordynacji podatkowej) oraz prawo strony do wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie. Stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.
Organem podatkowym wyższego stopnia wobec Prezydenta Miasta Z. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł..
Z akt sprawy wynika, że skarżący, przed wniesieniem skargi nie wystąpił do wymienionego organu z ponagleniem na bezczynność Prezydenta Miasta Z..
Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie strona wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie opłaty targowej, ale nie wykazała, że wcześniej wyczerpała stosowne środki zaskarżenia, tj. że wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, to skargę należało uznać za przedwczesną i jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
Ake.