Uzasadnienie
W dniu 3 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga E. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na niezałatwieniu w ustawowym terminie odwołania strony do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania, wskazując, iż w dniu 26 listopada 2008 r. SKO zakończyło postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie wydając decyzję, którą uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 grudnia 2008 r. E. M. został wezwany do wykazania w terminie 7-dniowym, iż przed wniesieniem skargi wezwał organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem przyjęcia, że czynności tej nie dokonał.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie E.M. pismem z dnia 19 grudnia 2008 r. cofnął złożoną skargę, podając, iż "wobec podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie przez SKO nie ma już dalszej potrzeby popierania tejże skargi, gdyż jej cel został już osiągnięty".
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Aby wnieść skargę do sądu administracyjnego należy - zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wyczerpać wszystkie środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć natomiast sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2 art. 52/. Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy.
W przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm./.
Oznacza to, że przed skierowaniem sprawy w przedmiocie bezczynności organu podatkowego do sądu administracyjnego skarżący powinien najpierw wyczerpać przewidziany w tej ustawie wskazany tok postępowania w przypadku naruszenia prawa, jakim jest niezałatwienie sprawy w terminie.
Ponieważ skarżący nie wykazał, aby w związku ze skarżoną bezczynnością próbował w sposób prawem przewidziany dyscyplinować organ do wydania decyzji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w postanowieniu.