Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2017 r. (pismo datowane na dzień 9 grudnia 2017 r.) strona domagała się sprostowania oczywistych omyłek w uzasadnieniu zapadłego w sprawie orzeczenia. Podniosła przy tym, że co do części zapisów uzasadnienia pozostają one w sprzeczności ze stanowiskiem strony, tj. strona nie podnosiła argumentów, które przywołano w dokumencie. Wskazała, że część ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu jest bezpodstawna, nie opiera się na dowodach, ale niczym nie uzasadnionych oskarżeniach. Wskazała też na błąd logiczny w zapisie, który wskazywałby na handel towarami, podczas gdy spółka zajmowała się wyłącznie działalnością spedycyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z wnioskiem o sprostowanie, które – zgodnie z powszechnym stanowiskiem judykatury - może dotyczyć także uzasadnienia rozstrzygnięcia, ma prawo wystąpić również strona. Zakres możliwej korekty, objętej instytucją sprostowania jest ściśle uregulowany we wskazanym przepisie. Oznacza to, że nie jest możliwe poprawianie w tym trybie błędów natury merytorycznej, wpływających na treść rozstrzygnięcia. Te bowiem podlegają kontroli sądowoinstancyjnej.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wypunktowane przez skarżącą omyłki, jakie jej zdaniem popełnił Sąd w uzasadnieniu wyroku, nie mieszczą się w kategoriach niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego, czy też innej oczywistej omyłki. Strona próbuje bowiem wykorzystać instytucję sprostowania do polemiki ze stanowiskiem Sądu, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem tego uregulowania. Wyrażone we wniosku tezy mogą stać się podstawą kontroli w ramach złożonej przez stronę skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przywołanego przepisu art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.