Postanowienie WSA w Lublinie z 15 czerwca 2007 r., I SAB/Lu 2/07

Sąd

I SAB/Lu 2/07 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 15 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi G. D. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2004 r. do kwietnia 2004 roku p o s t a n a w i a I umorzyć postępowanie, II zwrócić G. D. wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych), którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Skład

Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz przewodniczący

Uzasadnienie

1. W tej sprawie skarga G. D., reprezentowanej przez doradcę podatkowego – A. C., zawierała zarzut bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2004 r. do kwietnia 2004 roku.
2. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie. Uzasadniał, że postępowanie podatkowe jest w toku. Sprawa jest zawiła i wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ podejmuje czynności dla załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, wnikliwie i szybko. Strona każdorazowo jest powiadamiana o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, z podaniem przyczyny niedotrzymania wcześniejszego terminu i ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Ostatni wyznaczony termin załatwienia sprawy nie upłynął w chwili wniesienia skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 listopada 2005 r. umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. /. Zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego na rzecz skarżącej kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że strona skarżąca w dniu 14 września 2005 r. otrzymała decyzję organu podatkowego, której brak wydania był w tej sprawie przedmiotem zarzutu bezczynności / pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 14 października 2005r. /.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skorzystanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z instytucji autokontroli, przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spowodowało ustanie stanu bezczynności organu podatkowego. Dalsze postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4. Pełnomocnik Naczelnika Urzędu Skarbowego wniósł skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2005 r. Żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, art. 3 § 2 pkt 8, art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2, art. 54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3, art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stawiane zarzuty uzasadniał stwierdzeniem, że organ podatkowy wydał decyzję w sprawie podatkowej przed dniem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie skargi na bezczynność. Organ podatkowy nie pozostawał w bezczynności. W tej sytuacji skarga powinna zostać oddalona. Postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe w wyniku wydania decyzji przez organ podatkowy, doręczonej pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 września 2005 r. Ta decyzja została wydana wobec zakończenia postępowania podatkowego, nie w trybie autokontroli przewidzianym w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W okolicznościach sprawy nie doszło do " uwzględnienia skargi w całości ".

W rezultacie organ podatkowy nie ma obowiązku zwrotu skarżącej kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu o naruszeniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, art. 3 § 2 pkt 8, art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wobec braku w aktach decyzji organu podatkowego, doręczonej pełnomocnikowi podatnika w dniu 14 września 2005 r. nie była możliwa ocena czy została wydana w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To stwierdzenie uzasadnia zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W następstwie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesny zarzut naruszenia art. 54 § 3 oraz art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dopiero przedstawienie do akt decyzji organu podatkowego, doręczonej pełnomocnikowi skarżącej 14 września 2005 r., pozwoli ocenić czy jej wydanie nastąpiło w wyniku zakończenia postępowania podatkowego / jak utrzymuje autor skargi kasacyjnej /, czy w trybie autokontroli, przewidzianym w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność wyjaśnienia nieścisłości w określeniu przedmiotu skargi G. D./ którego z postępowań podatkowych dotyczy zarzut bezczynności w tej sprawie /. Zwrócił uwagę, że równolegle toczą się trzy postępowania sądowe ze skarg G. D., każda w przedmiocie bezczynności organu podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług. Należy bowiem wykluczyć sytuację, by w trzech postępowaniach sądowych za skarg G. D., prowadzonych jednocześnie, przedmiot postępowania miałby być jednakowy.

6. W toku ponownego rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ podatkowy przedstawił / w dniu 15 marca 2007 r. / kserokopię decyzji z dnia [...] o określeniu G. D. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. wraz z kserokopią dowodu doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi podatnika / data doręczenia to 14 września 2005 r. /.

Następnie na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej sprecyzował / pismo z dnia 15 maja 2007 r. /, że jego stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 14 października 2005 r. w brzmieniu: "...ograniczam żądanie do zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego..., wnosząc o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie.", stanowi cofnięcie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga G. D., zawierająca zarzut bezczynności organu podatkowego w zakresie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2004 r. do kwietnia 2004 r.
8. Oświadczenie pełnomocnika skarżącej, złożone w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny / pismo z dnia 15 maja 2007 r. /, sprecyzowało stanowisko zawarte w piśmie złożonym 15 października 2005 r. / data stempla pocztowego / wprost jako cofnięcie skargi. W okolicznościach tej sprawy cofnięcie skargi jest dopuszczalne w świetle art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny.

To oświadczenie zasadniczo zmienia stan sprawy w toku jej ponownego rozpatrywania. Stanowi podstawę do umorzenia postępowania sądowego w myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to w pełni samodzielna przesłanka / podstawa / umorzenia postępowania sądowego / bez względu na to czy istnieją inne podstawy bezprzedmiotowości postępowania sądowego czy też nie /. Skuteczne cofnięcie skargi ma pierwszorzędne znaczenie, jako podstawa umorzenia postępowania sądowego. W sytuacji, gdy strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada istnienia dalszych podstaw bezprzedmiotowości postępowania sądowego.

Z tych względów na podstawie ar 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji.

9. Umorzenie postępowania sądowego wobec cofnięcia skargi / na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / wpływa na rozstrzygnięcie o kosztach. Wyklucza zastosowanie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zwrotu z urzędu stronie skarżącej całego wpisu od skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zastosowanie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uzasadnione tym, że skarga była składana za pośrednictwem organu, zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na tej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II sentencji.