Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę L. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sprawy rep. [...], jako przedwczesną.
Następnie L. B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego na urzędowym formularzu PPF wynikało, że L. B. zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma synami (21 i 23 lata). Dochodami gospodarstwa domowego skarżącego jest renta skarżącego 1.222,34 zł i zarobki żony w miesięcznej wysokości 2293,07 zł (brutto).
We wniosku podano też, że rodzina skarżącego posiada mieszkanie w Ł. (62,43 m2), dom we wsi O. (40 m2), nieruchomość rolną (0,10 h) oraz inną nieruchomość rolną (0,19 h), również we wsi O. Wnioskodawca (ani też jego domownicy) nie posiadają natomiast żadnych zasobów pieniężnych.
Do wniosku strona dołączyła kserokopie: rachunków na kilkuzłotowe kwoty związane z wydatkami życia codziennego, pism nie dotyczących sprawy niniejszej (lub oznaczone jako dotyczące, lecz bez znaczenia dla rozpatrywanego wniosku w przedmiocie prawa pomocy), faktur na zakup leków (9 sztuk, wystawione w okresie od lutego do kwietnia, w kwotach od 7 do 44 złotych), pisma informującego o opłatach czynszowych wraz z rozliczeniem zaliczek, informacji z ZUS dotyczącej waloryzacji renty skarżącego, informacji z banku o wysokości raty kredytu, zaświadczenia lekarskiego potwierdzające rozpoznanie u skarżącego organicznych zaburzeń urojeniowych, zaświadczenia o zarobkach małżonki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Zgodnie z art. 243 (1, art. 245 (1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwanej dalej "ppsa"/ - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy z zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego /art. 245 § 2/. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika /art. 245 § 3/.
Żądanie L. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, jest wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania – art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy.
W ocenie Sądu, sytuacja materialna skarżącego nie pozwala mu na wygospodarowanie środków finansowych związanych z prowadzonym postępowaniem: czteroosobowa rodzina skarżącego (w tym uczący się jeszcze pełnoletni synowie) utrzymuje się z dochodu obojga małżonków w postaci renty L. B. i wynagrodzenia za pracę M. B., co łącznie daje kwotę 3.537,46 zł (jest to kwota netto, mimo, iż we wniosku PPF skarżący kwoty dochodu podaje w rubryce "brutto", co wynika z dodatkowych dokumentów dołączonych przez skarżącego). Mając jednak na względzie realia życia codziennego i zasady doświadczenia życiowego przyjąć należy, że skarżący, dysponując takim miesięcznym dochodem, ponosząc wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, zapłaceniem mediów, zakupem żywności dla 4-osobewej rodziny, odzieży, uiszczeniem raty kredytu oraz mając na względzie, że skarżący ponosi dodatkowe koszty związane z leczeniem - to przyjąć należy, że jego sytuacja materialno-finansowa, nie pozwala na wygospodarowanie jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem sądowo-administracyjnym.
Potrzebę ustanowienia dla strony fachowego pełnomocnika uzasadnia fakt, pisma napisane są w sposób nieczytelny, błędny gramatycznie i stylistycznie, a zawarta w nich treść nie daje jasności, co do intencji autora, zaś szereg nadesłanych Sądowi kopii dokumentów, są bez związku z rozpoznawaną sprawą, co wskazuje na trudności z wyrażaniem swojego stanowiska przez skarżącego.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 245 § 1 i 2 art. 246 § 1 pkt 1 ppsa należało orzec jak w sentencji.