Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 lipca 2014 r. adwokat A. Z. podał, że działając jako pełnomocnik skarżącego nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od kończącego sprawę orzeczenia, przedkładając w załączeniu opinię co do braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i informując, że opinia ta została również przedstawiona stronie skarżącej. Jednocześnie wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Na podstawie akt niniejszej sprawy referendarz sądowy stwierdza, że po orzeczonym przyznaniu skarżącemu prawa pomocy (k.
25) Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła dla niego adwokata w osobie S. F. (k. 33), który sporządził dla skarżącego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając ją (k. 38-42) wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 37).
Za wykonane na zasadzie prawa pomocy zastępstwo prawne adwokat S. F. otrzymał do Skarbu Państwa wynagrodzenie (k. 53-55).
W dniu 1 lipca 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo Sekretarza ORA w L. informujące Sąd o wyznaczeniu w miejsce adwokata S. F. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. Z. (k. 47).
W dniu 1 sierpnia 2014 r. wpłynęła do Sądu przywołana na wstępie opinia adwokata A. Z. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie wraz z wnioskiem o przyznanie z tego tytułu wynagrodzenia.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: z 2013 r., poz. 461) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 1 tego rozporządzenia).
Jeśli jednak chodzi o przyznanie wynagrodzenia za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata A. Z., to sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca jest bowiem drugim adwokatem, którego Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła do reprezentowania skarżącego. Poprzednik wnioskodawcy reprezentując skarżącego również sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się natomiast stanowisko, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (patrz: postanowienia NSA z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 321/10 oraz z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12).
Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata S. F. stanowiło już wykonanie postanowienia o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy, a rzeczony pełnomocnik zrealizowała przesłanki uprawniające go do wystąpienia z żądaniem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu więc wyznaczenie w tej samej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką w L. następnego pełnomocnika z urzędu tj. mecenasa A. Z., który podjął tożsamą czynność i wydał opinię o brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie uzasadnia przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa prawnego. Niedopuszczalne jest bowiem przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał już pierwotnie wyznaczony pełnomocnik (patrz: postanowienie NSA z 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1287/07).
W takim przypadku z punktu widzenia strony postępowania prawo pomocy zostało już skonsumowane. Z punktu zaś widzenia Skarbu Państwa przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwom pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania oznaczałoby nieuzasadnione i nadmierne jego obciążenie (patrz: postanowienie NSA z 17 września 2012 r., sygn.. akt II FZ 727/12; postanowienia WSA w Poznaniu z 18 marca 2013 r., sygn. akt. III SA/Po 786-787/12).
W świetle powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 p.p.s.a.