Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lutego 2011 r. A. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie doręczenia postanowień dotyczących orzeczenia o kosztach postępowań egzekucyjnych.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o odrzucenie skargi uzasadniając, że skarga tej samej treści została już przez Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt I SAB/Lu 4/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art.3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4.
Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie rozważyć należy, czy brak doręczenia postanowienia o kosztach egzekucyjnych, na które wskazuje skarżąca, mieści się w katalogu aktów lub czynności, o jakich mowa w powołanym przepisie.
W ocenie Sądu brak przedmiotowej czynności przesłanek tych nie spełnia.
Ze stanem bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji uregulowanym w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r. ze zm.), mamy bowiem do czynienia, gdy podmioty stojące na straży wykonywania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji w trybie przewidzianym w ww. ustawie nie podejmują działań, w celu przymuszenia zobowiązanego do spełnienia ciążącego na nim obowiązku, w przypadku gdy obowiązek ten nie został wykonany dobrowolnie. Stan bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym wiąże, się zatem z niepodejmowaniem określonych przepisami prawa czynności przez wierzyciela oraz przez organ egzekucyjny, czyli podmioty na których ciąży obowiązek doprowadzenia do przymusowego wykonania obowiązku przez dłużnika. (patrz. M. Miłosz Konstrukcja i rozpoznawanie środków zaskarżenia bezczynności w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Samorząd terytorialny Nr 7-8 z 2007 r.)
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje dwa środki zwalczania bezczynności: skargę na bezczynność wierzyciela oraz skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Ponadto ustawodawca wprowadził również możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 3 ppsa zaskarżenie bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym dopuszczalne jest tylko w takim zakresie, w jakich dopuszczalne jest zaskarżenie postanowień, w tym postępowaniu. Oznacza to, że zaskarżoną do sądu administracyjnego bezczynnością w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest jedynie niewydajnie w toku postępowania przez właściwy organ postanowienia i to takiego, na które przysługuje zażalenie. W innych wypadkach kontrola bezczynności będzie miała charakter pośredni, tzn. będzie przeprowadzona łącznie z kontrolą podlegających zaskarżeniu do sądu postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.
W tych okolicznościach, w ocenie sądu wskazana w skardze czynność w postaci doręczenia postanowień dotyczących orzeczenia kosztów postępowań egzekucyjnych nie mieści się w katalogu działań administracji publicznej objętej kognicją sądu administracyjnego.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.