Uzasadnienie
M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie złożenia deklaracji korygującej AKC-U.
W ocenie skarżącego (pismo z dnia 24 maja 2011 r., k. 11 akt sądowych), złożenie przez niego w dniu 23 marca 2011 r. pisma wraz z korektą z dnia 29 lipca 2009 r. deklaracji AKC-U skutkować powinno zawieszeniem poboru podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu m - ki ISUZU UBS TROOPER, uchyleniem z urzędu wszystkich postanowień i decyzji wydanych w tym przedmiocie i zwrotem zapłaconej z tego tytułu akcyzy.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie.
Wskazał, że obecnie nie toczy się żadne postępowanie podatkowe przed Naczelnikiem Urzędu Celnego związane z wewnatrzwspólnotowym nabyciem tego samochodu. Ponadto zauważył, że skarga jest przedwczesna, gdyż nie został w sprawie wyczerpany tryb z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej: "op").
Organ wyjaśnił, że podatnik w dniu 16 marca 2007 r. złożył deklarację uproszczoną wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego m - ki ISUZU UBS TROOPER. Deklaracja powyższa została przez organ podatkowy zakwestionowana i ostatecznie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej określił M. P. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 849,00 zł.
Skarga M. P. na tę decyzję Dyrektora Izby Celnej została oddalona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 375/08.
Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie została również wzruszona w trybie wznowienia postępowania, gdyż decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor Izby Celnej, z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 op odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2009 r. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona.
Organ wskazał również, że w dniu 29 lipca 2008 r. skarżący złożył wniosek o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym, a w dniu 29 lipca 2009 r. korektę deklaracji AKC-U ze wskazaniem, iż przedmiotem nabycia był samochód ciężarowy.
Postępowanie to (pierwotnie zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie przed WSA w sprawie I SA/Lu 375/08 – postanowienie z dnia 7 października 2008 r.) zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nadpłaty.
WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt SA/Lu 879/10 oddalił skargę M. P. na powyższą decyzją Dyrektora Izby Celnej.
Pismem z dnia 23 marca 2011 r. skarżący wezwał Naczelnika Urzędu Celnego do usunięcia naruszenia prawa w sprawie poboru akcyzy, zgodnie z załączoną korektą deklaracji z dnia 29 lipca 2009 r.
W odpowiedzi, pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r., Naczelnik Urzędu Celnego poinformował podatnika o stanie faktycznym sprawy i ze wskazaniem na regulację art. 81b op wyjaśnił, iż korekta deklaracji złożona w dniu 29 lipca 2009 r., a więc po dacie uprawomocnienia się decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie może wywoływać skutków prawnych, nie może zmienić decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji publicznej, stosownie do jego ustawowych uprawnień.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art.3 (1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej: "ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 (2 pkt 1-4a i pkt 8 ppsa - kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także na bezczynność organów w przypadkach wyżej wskazanych Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powyższe oznacza, iż ustawodawca uwarunkował dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi od wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile przysługiwały one stronie.
Zgodnie z art. 141 § 1 op na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do:
- 1) organu podatkowego wyższego stopnia;
- 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Wskazane uregulowania prawne kształtujące zasady wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, a także przykładowy katalog środków zaskarżenia określony w § 2 art. 52 ppsa ("taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy...") nakazują uznać, że środek w postaci "ponaglenia" stanowi szczególny środek zaskarżenia, którego skutkiem złożenia jest zobligowanie organu wyższej instancji do zajęcia stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności.
W konsekwencji przyjąć należy, iż wyczerpanie środków zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie, w trybie art. 141 op, które zostało przez organ właściwy rozpatrzone.
Konfrontując powyższe uwagi ze stanem faktycznym niniejszej sprawy uznać należy, iż skarga strony jest przedwczesna.
W sytuacji, gdy organ podatkowy zobowiązany był podjąć stosowne czynności w sprawie, formalne, czy też merytoryczne i tego nie uczynił, to w pierwszej kolejności strona powinna skorzystać z instytucji ponaglenia organu do działania.
Skoro skarżący z tego nie skorzystał i nie wyczerpał przysługujących środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji, to jego skarga na tym etapie postępowania jest niedopuszczalna.
Z tych też względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.