Uzasadnienie
W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesionego ponaglenia. Skarżący został pouczony o braku przysługującego mu środka zaskarżenia od powyższego postanowienia.
W dniu [...] do Izby Celnej skarżący wniósł skargę do adresowaną do tutejszego Sądu (skarga ta wpłynęła do Sądu wraz z odpowiedzią Dyrektora Izby Celnej dnia [...]), w której zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- decyzje administracyjne;
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z treści art. 3 § 2 pkt 2 jasno wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają postanowienia, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Jak słusznie wskazał organ podatkowy w postanowieniu, którego dotyczy skarga, na postanowienie to zażalenie nie przysługuje, nie jest też ono niewątpliwie postanowieniem kończącym postępowanie, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie mieści się zatem w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i tym samym nie podlega ono kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jeżeli strona zarzuca organowi bezczynność, może w tym przedmiocie złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z tym że powinna to uczynić za pośrednictwem organu, któremu zarzuca taką bezczynność (art. 54 § 1 ww ustawy).
Uznając zatem wniesienie przedmiotowej skargi za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.