Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2016 r., J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy dotyczącą niezałatwienia w terminie sprawy z jego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do sierpnia 2014 r.
Wcześniej, w dniu [...] grudnia 2015 r., złożył w tym przedmiocie ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P..
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. uznało ponaglenie to za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej – P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z powyższym przepisem, skarga na bezczynność przysługuje stronie, w stosunku do której, pomimo upłynięcia ustawowych terminów, w ogóle nie wydano rozstrzygnięcia w określonej przepisami formie.
Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą doręczył skarżącemu skutecznie w dniu [...] listopada 2015 r.
Zarówno zatem ponaglenie z dnia [...] grudnia 2015 r., jak i wniesiona później do Sądu skarga, złożone zostały po wydaniu i doręczeniu stronie w dniu [...] listopada 2015 r. rozstrzygnięcia przez organ podatkowy, czyli w czasie, w którym organ pierwszej instancji już sprawę rozstrzygnął.
W tej sytuacji, nie można mówić o bezczynności organu, w znaczeniu, o którym mowa w art. 139 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, skargę J. R. należało odrzucić jako niedopuszczalną, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.