Uzasadnienie
W dniu 20 listopada 2003 r. A. O.-K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skargę na bezczynność Izby Skarbowej. Z uzasadnienia skargi wynika, iż w dniu 4 września 1999 r. złożono w Izbie Skarbowej wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku dochodowego za 1996 r., dołączając do sprawy nowe dowody. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr: [...] uznała, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] Nr: [...] w sprawie określenia podatku dochodowego za 1996 r. Minister Finansów rozpatrując odwołanie skarżącej od przedmiotowej decyzji, decyzją z dnia [...] r., Nr: [...] uchylił zaskarżona decyzję Izby w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Izba Skarbowa poinformowała skarżącą, że przedmiotowy wniosek zostanie ponownie rozpatrzony niezwłocznie po rozpoznaniu sprawy przez NSA w Warszawie i otrzymaniu zwrotu akt podatkowych tj. do 31 grudnia 2003 r. Wobec powyższego A. O.K. wniosła skargę do NSA na bezczynność Izby Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, informując, iż rozpatrując ponownie wniosek o wznowienie postępowania Izba Skarbowa podjęła postępowania wyjaśniające, które przedłużało się z przyczyn od niej niezależnych. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję z dnia [...] Nr: [...], w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 29 grudnia 2003 r.
Wobec treści powołanej decyzji z dnia [...] pismem z dnia 23 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do strony skarżącej z zapytaniem, czy w takiej sytuacji cofa ona skargę. W odpowiedzi, pismem z dnia 10 lutego 2004 r. A. O.-K. cofnęła skargę na bezczynność Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U.2002 r., Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co do zasady, zgodnie z art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca, dlatego też cofnięcie skargi jest prawnie skuteczne.
Z tych też względów, na podstawie art.161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art.232 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postępowanie w przedmiotowej sprawie umorzyć i zwrócić stronie połowę uiszczonego wpisu.