Uzasadnienie
W dniu 12 stycznia 2006 r. /data stempla pocztowego –k.6/ pełnomocnik G. D. – doradca podatkowy A. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą sprawy nr [...] – określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2003 r. - w związku z nie załatwieniem w terminie odwołania strony z dnia 24 września 2005 r. od decyzji organu podatkowego I instancji.
Pismem z dnia 10 lutego 2006 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi, w kwocie [...] oraz do złożenia pełnomocnictwa - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi G. D. w sposób prawem przewidziany w dniu 22 lutego 2006 r. /potwierdzenie odbioru – k.9/.
Do dnia dzisiejszego skarżąca powyższych braków skargi nie usunęła.
Pismem procesowym z dnia 1 marca 2006 r. /data wpływu do Sądu – 6 marca 2006 r. – k.10 akt/ pełnomocnik skarżącej poinformował, iż "z powodu naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania, realnie skutkującego odrzuceniem skargi z mocy art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, wycofuje skargę w sprawie niniejszej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Co do zasady, stosownie do dyspozycji art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr153, poz.1270 z późn. zm./ - skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, jeżeli nie zmierza ono do obejścia prawa lub do spowodowania utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Niemniej jednak, zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 w/w ustawy - Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Powyższe oznacza, iż wniosek strony o cofnięcie skargi nie może być rozpatrzony do czasu uiszczenia wpisu od skargi (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, Nr 4, poz. 207). Należy również przyjąć, iż nie może także mieć miejsca cofnięcie skargi, jeżeli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu.
Jak wskazano na wstępie, pełnomocnik skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do złożenia stosownego pełnomocnictwa otrzymał w dniu 22 lutego 2006 r. /k.9/. Tym samym siedmiodniowy termin do usunięcia powyższych braków upływał z dniem 1 marca 2006 r. i jak wynika z akt sprawy do dnia dzisiejszego braki te nie zostały usunięte.
Wobec powyższego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.