Uzasadnienie
Art.156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowi, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1), przy czym o sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Z mocy art.166 P.p.s.a. przytoczone wyżej przepisy mają odpowiednie zastosowanie do postanowień.
Pojęcie oczywistej omyłki nie jest zdefiniowane w przepisach prawa, jednak nie ulega wątpliwości, a potwierdzają to także wypowiedzi doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, że chodzi o różnego rodzaju omyłki, które nie są błędami rachunkowymi czy niedokładnościami lub błędami pisarskimi, ale są do nich podobne, a jednocześnie mają charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość omyłki może wynikać z samej jej natury, jak również z porównania z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W kontekście powyższego podnieść należy, że w dniu 22.10.2012r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo skarżącego M. S., dotyczące spraw I SA/Lu 718/12 i I SAB/Lu 9/12, oznaczone jako "zażalenie na postanowienia WSA w Lublinie z 26 września 2012r. oraz 22.10.2012r. (...)".
W, odnoszącym się niewątpliwie do wskazanego pisma, postanowieniu z dnia 27 listopada 2012r. dla określenia tego pisma Sąd w sentencji użył nazwy "zażalenie", tj. oznaczenia użytego przez skarżącego, gdy jednocześnie w uzasadnieniu tego postanowienia jednoznacznie i kilkakrotnie wyjaśnił, że pismo, o którym mowa, potraktował jako skargę kasacyjną i, jako skargę kasacyjną, odrzucił na podstawie art.178 P.p.s.a.
Opisana sytuacja wskazuje, że użycie w sentencji postanowienia słowa "zażalenie" nastąpiło wskutek oczywistej omyłki - mechanicznego powielenia przez Sąd nazwy pisma w tymże piśmie podanej, gdy w istocie, co w świetle uzasadnienia postanowienia nie może budzić żadnych wątpliwości, Sąd traktował to pismo jako skargę kasacyjną i o skardze kasacyjnej rozstrzygał.
Sprostowanie omyłki, o której mowa, uznać zatem należy za dopuszczalne w świetle art.156 § 1 P.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.