Uzasadnienie
J. Z. (strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność "[...]" w przedmiocie wniosku o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r.
W treści skargi strona wniosła o:
- 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w wyniku rażącego naruszenia prawa,
- 2. zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni,
- 3. zobowiązanie organu do wydania decyzji o zwrocie podatku,
- 4. przyznania sumy pieniężnej dla skarżącej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 5. zasądzenie kosztów postępowania.
Powołując treść art. 139 i art. 140 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2017 r., poz. 201 ze zm.) dalej również jako O.p., podniesiono, że w sprawie będącej przedmiotem skargi "wniosek o zwrot nadpłaty" w podatku od nieruchomości za 2011r. został złożony 22 grudnia 2016 r. Wezwanie do wykonania tego wniosku ponowiono dnia 6 września 2017r. W ocenie skarżącej, do dnia złożenia przedmiotowej skargi wniosek nie został rozpoznany. Wskazano, że na skutek złożonego ponaglenia "[...]"wydało postanowienie, w którym zobowiązało organ do wydania decyzji i doręczenia jej w terminie 14 dni, który to termin "upłynął bezpowrotnie i do dnia dzisiejszego nic nie wydarzyło się w sprawie".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz przedstawił chronologicznie czynności podejmowane w sprawie. Organ podatkowy wskazał, że w dniu 27 grudnia 2016 r. do organu podatkowego wpłynęło złożone przez J. Z. pismo zatytułowane "korekta deklaracji podatku od nieruchomości za 2011 r." wraz z korektą informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W treści pisma podatniczka wskazała, iż w związku z otrzymaniem decyzji nr "[...]" z dnia "[...]"r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2016 r. należnego m.in. za "[...]" według stawki 0,70 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, składa,,korektę podatku od nieruchomości za rok 2011". Jak wyjaśniła, w roku 2011 uiściła podatek należny za przedmiotowy lokal według stawki 20,90 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Jednocześnie strona wniosła o "dokonanie stosownej korekty podatku za okres 01.2011 - 12.2011 dla w/w nieruchomości i zwrot nadpłaconego podatku w kwocie 1.113,02 zł. Ponadto wskazano, że na skutek złożonego przez JZ odwołania, decyzja z dnia "[...]" r. ustalająca podatniczce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2016 została uchylona przez "[...]", a sprawa została przekazana "[...]"do ponownego rozpatrzenia celem ustalenia, czy stanowiący własność strony lokal mieszkalny przy ul. "[...]", objęty pierwotnie stawką podatkową właściwą dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, był faktycznie w roku 2016 zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Na skutek przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, iż w przedmiotowym lokalu nie prowadzono w roku 2016 działalności gospodarczej, co skutkowało wydaniem w dniu "[...]"r. decyzji nr "[...]", w której wymierzono stronie m.in. podatek od nieruchomości za przedmiotowy lokal wyliczony wg. stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.
Wskazano również, że w kwestii zobowiązania podatkowego za rok 2011 w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna z dnia "[...]"r. nr "[...]"ustalająca podatniczce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 m.in. za lokal przy ul. "[...]". Tym samym organ podatkowy uznał, iż złożona przez stronę w dniu 27 grudnia 2016 r. korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości wraz z załączonym do niej żądaniem stosownej korekty podatku za rok 2011 stanowi przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2011.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przechodząc do kwestii oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem zaś skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach prawa działania w sprawie wszczętej żądaniem strony. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął i prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym lub nie podjął stosownej czynności prawem przewidzianej. Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Jeżeli natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. Skarga na bezczynność organu uruchamia postępowanie sądowe, w którym sąd ogranicza się do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie stan bezczynności, nie jest zaś władny zajmować stanowiska w kwestiach merytorycznych. Uwzględniając bowiem skargę na bezczynność (lub przewlekłość postępowania), w pierwszej kolejności – jak wynika z art. 149 § 1 p.p.s.a. – sąd zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w określonym terminie, nie wypowiadając się co do samego sposobu załatwienia, w tym co do treści przyszłego rozstrzygnięcia.
Stąd w postępowaniu sądowym w sprawie ze skargi na bezczynność organu i przewlekłość postępowania, nie jest dopuszczalna kontrola prawidłowości podejmowanych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć.
Podsumowując, rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jest dokonanie kontroli czy organ ten pozostaje w zwłoce w prowadzonym postępowaniu. Rozpoznając zatem skargę na bezczynność Sąd kontroluje, analizując okoliczności faktyczne sprawy, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania, czyli czy zrealizował swoje obowiązki, wynikające z przepisów prawa.
Rozpoznając w przedstawionej sytuacji faktycznej skargę na bezczynność organu, w świetle powołanych powyżej wywodów, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że organ nie pozostawał w bezczynności.
W przedmiotowej sprawie z akt sprawy i odpowiedzi na skargę wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2011 zostało wydane w terminie 2 dni od wpływu do siedziby organu wniosku podatniczki. Organ podatkowy zakończył to postępowanie wydając w sprawie decyzję administracyjną. Nie dokonano zwrotu J. Z. nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011, ponieważ taka nadpłata nie istniała. Ostatecznie nie wydano aktu administracyjnego w przedmiocie zwrotu nadpłaty, ponieważ zwrot taki stanowi czynność materialno-techniczną, co potwierdziło SKO nie zalecając Prezydentowi wydania rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu ewentualnej nadpłaty.
W tym miejscu należy przytoczyć przebieg postępowania przed organem podatkowym:
W dniu "[...]"r. strona złożyła korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości wraz z wnioskiem o dokonanie stosownej korekty podatku za okres 01.2011 - 12.2011 i zwrot nadpłaconego podatku w kwocie 1.113,02 zł na koncie podatniczki brak było nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011. W momencie złożenia korekty informacji podatkowej wraz z w/w wnioskiem w obrocie prawnym pozostawała decyzja ostateczna z dnia "[...]"r. nr "[...]"ustalająca podatniczce wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 m.in. za lokal przy ul. "[...]". Złożona korekta informacji podatkowej oraz załączony do niej wniosek potraktowane zostały przez organ podatkowy jako przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2011 w związku z treścią art. 240 § 1 pkt 5 O.p.,
W dniu "[...]"Prezydent wydał postanowienie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia stronie wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011, które zostało doręczone na adres wskazany przez stronę w piśmie z dnia "[...]"r., (tj. "[...]") i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odebrane zostało w dniu 17.01.2017 r. W związku ze stanem faktycznym sprawy, tj. możliwość wydania decyzji ustalającej stronie wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2011 wyłącznie do końca 2016 r., organ podatkowy, zobligowany jednoznacznym brzmieniem art. 245 § 1 pkt 3 lit b O.p., wydał dnia "[...]"decyzję "[...]", którą odmówił uchylenia w całości decyzji nr "[...]"z dnia "[...]"r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011. Decyzję przesłano omyłkowo na nieaktualny adres strony, tj.: ul. "[...]"
W odpowiedzi na kolejny wniosek strony z dnia 7 września 2017 r., pismem z dnia 12 września 2017 r. poinformowano podatniczkę, iż na skutek złożonej przez nią korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2011 wznowione zostało postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia stronie wysokości podatku od nieruchomości za rok 2011, które to postępowanie zakończone zostało decyzją ostateczną nr "[...]"z dnia "[...]"r. Pismo wraz z kopią decyzji nr "[...]"z dnia "[...]"r. przesłano na adres: ul. "[...]"i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało ono podjęte w dniu 28.09.2017 r.
W dniu 2 listopada 2017 r. strona wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na Prezydenta na skutek nierozpoznania wniosku z dnia 22 grudnia 2016 r. o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r.
Postanowieniem z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ponaglenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi dodatkowy 14 dniowy termin na załatwienie sprawy.
Prezydent ponowną decyzją nr "[...]"dnia "[...]". odmówił uchylenia w całości decyzji nr "[...]"z dnia "[...]"r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011 z uwagi na fakt, iż prawo do wydania decyzji ustalającej stronie wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2011 wygasło z upływem roku 2016. Przedmiotowa decyzja została wysłana na adres: ul. "[...]"i odebrana dnia 1 lutego 2018 r.
Reasumując, organ rozpatrując wniosek strony o zwrot nadpłaty, nie pozostawał w bezczynności, gdyż wydał w dniu "[...]". postanowienie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia stronie wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011. Następnie podejmował czynności we wznowionym postępowaniu. Należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy wydał decyzję z dnia "[...]", którą odmówił uchylenia w całości decyzji nr "[...]"z dnia "[...]". ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011. Wskazana decyzja ze względu na wysłanie na niewłaściwy adres nie została doręczona w sposób właściwy i nie weszła do obrotu prawnego. Niemniej jednak w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można zarzucić organowi podatkowemu bezczynności.
Podkreślić bowiem należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce. W konsekwencji tego kognicja Sądu jest w tym postępowaniu ograniczona do kwestii badania bezczynności, a tym samym wykluczona jest możliwość oceny poprawności aktów związanych z wykonaniem danego obowiązku publicznoprawnego. W tej sprawie nie można więc dokonywać oceny prawidłowości aktów administracyjnych wydanych w czasie postępowania podatkowego. W celu wzruszenia strona miała natomiast możliwość ich kwestionowania w odrębnym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy uznając zarzuty skargi za niezasadne Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.