Uzasadnienie
L. A. Ł. w dniu 4 kwietnia 2008r. wniósł, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celnego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przekazaną Sądowi w dniu 5 maja 2008r.
Przedmiotem skargi jest "nie wydanie stosownego aktu administracyjnego" na wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2008r. o unieważnienie na podstawie art. 66 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, procedury celnej dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego marki JEEP GRAND CHEROKEE ze zgłoszenia dokonanego w dniu 30.07.2007r.
W skardze zarzucił Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie art. 120, 121, 122, 165, 180, 191 i 192 Ordynacji podatkowej przez niewydanie stosownego aktu, mimo że organ jest do tego zobowiązany przepisem prawa i wniósł o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Celnego do wydania aktu.
W uzasadnieniu opisał okoliczność zgłoszenia samochodu do odprawy celnej i postępowanie organu związane z podejrzeniem wprowadzenia na Wspólnotowy obszar celny odpadu. Wskazał na zawieszenie postępowania w procedurze dopuszczenia do obrotu sprawdzonego samochodu i że na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w tym przedmiocie złożył skargę do tut. WSA.
Uważa, że jego wniosek o unieważnienie procedury jest kwestią odrębną i powinien być załatwiony wydaniem stosownego aktu, czego organ dotychczas nie uczynił, a co narusza wskazane przepisy.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.... Natomiast w myśl § 2 wskazanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że o ile wskazane wymogi nie zostaną zachowane skarga nie jest dopuszczalna.
Należy wskazać, że co do zasady, w postępowaniu w sprawach celnych mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
W zakresie w nim nieuregulowanym lub uregulowanym ogólnie stosuje się uzupełniająco przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 622 ze zm.).
Według art. 73 ust. 1 wymienionej ustawy do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.
Skarżącemu zapewne jest to wiadome, ponieważ w skardze powołał się na przepisy Ordynacji podatkowej.
Należy stwierdzić, że według art. 6 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego jeżeli osoba wnioskuje o wydanie decyzji organów celnych wymagających zastosowania ustawodawstwa celnego, to powinna dostarczyć wszystkie dane i dokumenty niezbędne tym organom. Decyzja powinna być wydana i podana do wiadomości wnioskodawcy w jak najkrótszym terminie.
Wspólnotowy Kodeks Celny nie reguluje więc szczegółowo kwestii terminów wydania decyzji. Natomiast w Ordynacji podatkowej zagadnienie to uregulowane jest w art. 139 – 141. Ten ostatnio wskazany przepis tj. art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przewiduje swoisty środek zaskarżenia na "milczenie organu" – ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.
Jak wynika z akt sprawy i treści skargi skarżący nie występował do Dyrektora Izby Celnej z ponagleniem na niezałatwienie jego wniosku z dnia 11 lutego 2008r.
Wobec powyższego nie wyczerpał środka zaskarżenia przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.