Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2004r. o sygn. akt 1 III SA 1718/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi B. D. uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji orzekając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się wyroku i zasądzając od Dyrektora Izby Skarbowej zwrot kosztów postępowania sądowego.
W złożonej w dniu 05 lipca 2004r. do tut. Sądu skardze B. D. zarzucił organom obu instancji bezczynność w związku z nieotrzymaniem zwrotu należności podatkowych określonych w uchylonej decyzji, pomimo prowadzonej w tej sprawie korespondencji i rozmów telefonicznych z pracownikami organów.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w związku z wydawaniem przez nie decyzji administracyjnych oraz postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Art.54 § 1 tej ustawy stanowi natomiast, iż skargę do Sądu Administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
Z akt sprawy wynika, iż skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej i Urzędu Kontroli Skarbowej wniesiono bezpośrednio do sądu administracyjnego, przy czym nie budzi wątpliwości, że treść zawartych w niej zarzutów odnosi się do działań innego organu niż wskazane w skardze. W kwestii zwrotu należności podatkowych właściwym jest bowiem naczelnik urzędu skarbowego, co wynika z art.6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004r. nr 121, poz.1267).
W sytuacji zatem gdy organy na działanie których wniesiono skargę nie były zobowiązane do podjęcia wskazanych w niej czynności, na podstawie art.3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. wniesienie tej skargi należy uznać za niedopuszczalne i dlatego na podstawie art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.