Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 kwietnia 2013r. J.W. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza "[...]" (dalej: organ I instancji, Burmistrz) m.in. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za 2013r. W uzasadnieniu skargi sprzeciwił się naliczaniu tego podatku w sytuacji uchylania wydawanych w tym zakresie decyzji wymiarowych.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi wskazując, że bezczynność organu nie miała miejsca. Organ podatkowy I instancji wydał bowiem decyzję z "[...]"2013r. nr "[...]" wymierzającą podatek od nieruchomości za 2013r. W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania w dniu 7 marca 2013r., przekazał całość akt sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (dalej: organ II instancji, Kolegium, SKO), które jeszcze nie wydało stosownego rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że Burmistrz w decyzji z "[...]"2013r. wymierzył podatek od nieruchomości za 2013r. W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania sprawa jest na etapie postępowania odwoławczego, prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W § 2 sprecyzowano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, wskazana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a ograniczają dopuszczalność zaskarżenia decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności do wymienionych w nim kategorii.
Skarżący jednoznacznie zakreślił zakres żądania w niniejszej sprawie – złożył skargę na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu odwołania od decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za 2013r. Tak sprecyzowane żądanie nie mieści się w katalogu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Nie można bowiem skarżyć do sądu bezczynności Burmistrza w rozpoznaniu odwołania od decyzji wymiarowej, gdyż odwołanie w niniejszej sprawie rozpatruje organ II instancji (SKO), a nie organ I instancji.
Jak wynika z akt sprawy, w obrocie prawnym pozostaje obecnie decyzja Burmistrza z "[...]"2013r., od której skarżący w dniu 7 marca 2013r. wniósł odwołanie do SKO. Organ I instancji w dniu 21 marca 2013r., a więc w terminie przewidzianym w art. 227 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), przekazał odwołanie Kolegium wg właściwości. Ponieważ skarga z 4 kwietnia 2013r. na bezczynność w rozpoznaniu odwołania została skierowana wobec organu, który nie ma kompetencji do działania we wskazanym zakresie, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.