Uzasadnienie
A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., zarzucając organowi, że wbrew art. 35 k.p.a. nie wydał decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 15 maja 2013 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2013. W dniu 3 lipca 2013 r. złożyła zawiadomienie o zajściu siły wyższej powodującej straty w uprawie sadu jabłkowego. W konsekwencji powyższego, w gospodarstwie skarżącej przeprowadzono trzy kontrole na miejscu. Nie zgadzając się z wynikami kontroli zawartymi w protokołach, po wielu monitach do wydziału kontroli ARiMR w O. z wnioskiem o ponowną weryfikację powierzchni, skarżąca zleciła wykonanie pełnych pomiarów gospodarstwa uprawnionemu geodecie. Mimo przekazania raportów pomiarowych w dniu 14 lutego 2014 r. decyzja nie została wydana, pomimo posiadanej już przez organ pełnej dokumentacji w sprawie.
Wskazując na powyższe strona wniosła o:
- - zobowiązanie Kierownika Biura Powiatowego do wydania decyzji w sprawie w terminie 21 dni oraz ustalenia osób winnych nie wydania decyzji w terminie,
- - zobowiązanie ARiMR do dokonania poprawienia PEG dla działek położonych w obrębie W.,
- - nakazanie organowi I instancji przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego geodety,
- - wskazanie iż bezczynność organu miała miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- - zobowiązanie Dyrektora ARiMR do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego bezczynności organu,
- - zasądzenie kosztów postępowania.
Ponadto jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 20 marca 2014 r., wniosła do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zażalenie na bezczynność organu I instancji, spowodowane przedłużeniem postępowania wyjaśniającego do dnia 30 czerwca 2014r.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. uznał je za nieuzasadnione. Organ II instancji nie stwierdził naruszenia art. 35 oraz 76 k.p.a., wskazując, że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób prawidłowy, z czynnym udziałem strony. Bez zakończenia weryfikacji wniesionych przez stronę operatów technicznych organ I instancji nie mógł bowiem przeanalizować zasadności złożonego przez stronę wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jednocześnie, że w dniu 19 maja 2014 r. wydał decyzję nr "[...]" o przyznaniu dla skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola obejmuje orzekanie między innymi także w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 tej ustawy.
Przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie płatności obszarowej na 2013 rok. Zarzuty i wnioski skargi oraz ich uzasadnienie sprowadzają się do wykazania, że organ od dnia 14 lutego 2014 r. nie podjął czynności stanowiącej formę załatwienia sprawy, w której postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia 15 maja 2013 r., przez co uchybił określonemu w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej określana jako k.p.a., terminowi załatwienia sprawy administracyjnej. Szczegółowy opis czynności procesowych podjętych w sprawie przez organ i ich kwestionowanie przez skarżącą miały na celu wykazanie bezczynności w załatwieniu jej sprawy mimo podejmowania czynności dowodowych i przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Opis ten nie zmienia jednak celu uruchomionego skargą z dnia 17 kwietnia 2014 r. trybu sądowej kontroli legalności braku władczego działania administracji publicznej, tj. doprowadzenia do ostatecznego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wydania decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.
Z kolei załatwienie sprawy, której dotyczy skarga na bezczynność, powoduje, że niecelowe, ale i niepożądane staje się badanie zasadności podejmowania przez organ I instancji poszczególnych czynności procesowych (dowodowych) w celu doprowadzenia do zgodnego z prawem i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ocena ta przechodzi bowiem do właściwości administracyjnego trybu odwoławczego.
Zgodnie z art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonanie czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika a contario, że wydanie przez organ decyzji, postanowienia lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd, nawet wówczas, gdy ta decyzja, postanowienie lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99 przywoływany w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex 463487).
Oczywistym jest zatem, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie, po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z dnia 19 maja 2014 r. nr "[...]" organ ten, przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Tym samym zakończone zostało postępowanie administracyjne prowadzone przez organ pierwszej instancji wobec strony w zakresie przyznania płatności obszarowej.
Wydanie decyzji w dniu 19 maja 2014 r. spowodowało zatem, że w chwili rozpoznawania sprawy przez Sąd nie istniała przyczyna, dla której skarżąca wszczęła swoją skargą postępowanie sądowoadministracyjne. Wobec natomiast wydania podlegającej kontroli w administracyjnym trybie odwoławczym decyzji i bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie bezczynności organu I instancji, Sąd odstąpił na obecnym etapie postępowania od badania legalności czynności procesowych tego organu prowadzących do jej załatwienia.
Podsumowując, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu stosownie do art. 161 § 1 pkt 3) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.