Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018r., sygn. akt I SAB/Ol 7/17 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa, w sprawie ze skargi T. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie w pkt III tenoru wyroku - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania Sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04).
Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z art. 205 § 2 tej ustawy wynika natomiast, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony.
Skarżący – reprezentowany przez radcę prawnego - w skardze wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w punkcie III sentencji wyroku z dnia 16 stycznia 2018r., na skutek błędu rachunkowego, polegającego na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych, mylnie oznaczył kwotę należnych stronie skarżącej od organu kosztów postępowania. Należne skarżącemu koszty wynosiły 580 zł, a nie jak błędnie wskazano w punkcie III ww. wyroku 340 zł.
Powyższy błąd rachunkowy podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.