Uzasadnienie
W dniu 3 października 2007r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga J.T.D. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie podjęcia czynności zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdów.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z wnioskiem w tym przedmiocie wystąpił do Prezydenta Miasta w dniu 19 października 2006r., po czym wobec braku rozstrzygnięcia skierował ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. SKO wyznaczyło organowi pierwszej instancji 30-dniowy termin do załatwienia sprawy. Wymieniony termin upłynął 14 lipca 2007r., lecz pomimo tego złożony wniosek nie został rozpatrzony.
Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ w dniu "[...]" wydana została decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w kwocie 29500 zł, za wydane 59 kart pojazdu, skutecznie doręczona stronie.
W sytuacji więc, gdy Prezydent Miasta załatwił sprawę w wyznaczonym terminie, to jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, nie można mówić o bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest więc zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy poprzez merytoryczne bądź jedynie formalne (procesowe) rozstrzygnięcie we właściwej w danej sprawie formie.
Bezczynność organu administracji ma zaś miejsce wówczas, gdy w terminie wynikającym z przepisów prawa (art.139 i art.140 Ordynacji podatkowej) organ nie podejmuje żadnej czynności w danej sprawie lub wprawdzie te czynności podejmuje, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego wymaganego przepisami prawa aktu.
W orzecznictwie podkreśla się, że istotą i jednocześnie celem skargi na bezczynność organu jest uzyskanie wyroku Sądu zobowiązującego organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. (p wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 marca 2002r o sygn. akt II SA 2280/0, LEX nr 83813)
Nie jest celem tej skargi samo stwierdzenie, że organ administracji pozostawał w bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności. Jeżeli zatem do daty orzekania przez sąd organ administracji wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to nawet pomimo pozostawania w zwłoce przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe (p. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 318).
W pełni podzielając powyższe poglądy podkreślić należy, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że o wniosku skarżącego z dnia 26 października 2006r. rozstrzygnęła decyzja organu odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, wydana w dniu "[...]", a więc jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność. Wyjaśnić przy tym należy, że sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygają w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W związku ze skargą na bezczynność Sąd nie mógł więc badać i oceniać legalności rozstrzygnięcia organu z dnia "[...]".
Mając opisane wyżej względy na uwadze uznać należało, że wobec wydania przez organ decyzji co do wniosku podatnika o stwierdzenia nadpłaty, postępowanie ze skargi J.T.D. na bezczynność organu stało się, w rozpatrywanej sprawie, bezprzedmiotowe.
Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.