Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a przekazanej postanowieniem tegoż Sądu z dnia 19 grudnia 2014r. zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, J. S. /dalej Skarżący/, wskazując na naruszenia art. 35 oraz art. 6,8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) / dalej K.p.a./ zarzucił Poczcie Polskiej SA w Warszawie- Centrum Obsługi i Dystrybucji w Opolu przewlekłe prowadzenie postępowania, dotyczącego załatwienia jego wniosku z dnia 7 kwietnia 2014r. o wydanie mu z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów stanowiących podstawę do wystawienia upomnienia z dnia 31.03.2014r nr [...].
Udzielnie mu w tym względzie przez Pocztę Polską odpowiedzi, nastąpiło dopiero w piśmie z dnia 23 września 2014r., a zatem z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 35 K.p.a. na załatwienie sprawy.
Nadto według Skarżącego udzielona mu odpowiedź i zajęte w niej stanowisko organu narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego w tym, zasadę przestrzegania prawa, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych. Tych zaś wymogów ustawowych nie spełniała udzielona mu odpowiedź organu, z którą się nie zgadza, kwestionując tym samym podstawę prawną do dochodzenia wobec niego roszczeń związanych z opłatą abonamentową.
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Poczty Polskiej S.A. –Centrum Obsługi Finansowej, wnosił o jej oddalenie, odnosząc się merytorycznie do kwestii ciążenia na Skarżącym obowiązku uregulowania powstałych na jego koncie zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Nie zgodził się równocześnie z zarzutem pozostawania przez organ w bezczynności, skoro została Skarżącemu udzielona odpowiedź na jego pismo z dnia 7 kwietnia 2014r., w której szczegółowo odniesiono się do wszystkich aspektów sprawy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu.
Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie stosownie do art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w skrócie też K.p.a.
Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 37 K.p.a.
Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi, że "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa."
Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że organ "wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa."
Jak wynika z analizy akt sprawy, treści skargi oraz udzielonej odpowiedzi organu, Skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Poczty Polskiej SA w Warszawie- Centrum Obsługi i Dystrybucji w Opolu skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków prawnych o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
Tym samym uznać należało, że ponieważ nie skorzystał z wyżej opisanego środka prawnego, tym samym nie dopełnił wskazanego w art. 52 § P.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez Skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie został przez niego wyczerpany tryb zaskarżenia, co w następstwie powoduje na obecnym etapie rozpoznania sprawy uznanie niedopuszczalności skargi.
Mając na uwadze powyższe na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Należy jedynie końcowo wskazać, iż skarga na przewlekłość postępowania nie może dotyczyć kwestii ocen merytorycznych co do samego zajętego przez organ stanowiska. Czym innym jest bowiem zagadnienie niezałatwienia w ustawowym terminie sprawy, a czym innym ocena zajętego już przez ten organ stanowiska.
Sąd zwraca na to uwagę, gdyż jak wynika z załączonych do skargi dokumentów, w stosunku do Skarżącego doszło już do wystawienia tytułów wykonawczych, a zatem sprawa zawisła już w trybie postępowania egzekucyjnego, w którym to postępowaniu dłużnikowi przysługują specyficzne środki zaskarżania określonych czynności egzekucyjnych. Szczegółowe pouczenie o przysługujących w tym względzie uprawnieniach procesowych zawarte jest w pouczeniach znajdujących się na druku egzemplarza tytułu wykonawczego dla zobowiązanego.