Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu polegająca na nie rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] w przedmiocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zwłoka w rozpoznaniu wniesionego zażalenia, wskazana przez organ odwoławczy w kolejnych pismach przedłużających termin załatwienia sprawy jest zdaniem skarżącego nie uzasadniona, bowiem toczące się w jego sprawie postępowanie karne pozostaje bez wpływu na wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wnosił o oddalenie skargi, wskazując w uzasadnieniu na przyczyny i zasadność wydania postanowień o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w toku postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym.
Zażalenie, o którym mowa wyżej jest zatem swoistym środkiem prawnym, który skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2. W razie uznania zasadności zażalenia organ wyższego stopnia: 1) wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy, 2) zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki, 3) zarządza, w razie potrzeby, podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi na bezczynność organu administracji publicznej i tym samym stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji a to zgodnie z art. 52 p.p.s.a.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro skarga nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., to zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę.