Uzasadnienie
Działający w imieniu R. N. (zwanego dalej także skarżącym) - radca prawny K. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego, w sprawie rozpatrzenia wniosku z 14 listopada 2025 r. dotyczącego udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
Na skutek zarządzenia z 31 sierpnia 2026 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie do sprawy oryginału prawidłowego pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd poinformował pełnomocnika, że przedłożone wraz ze skargą pełnomocnictwo nie zawierało daty i oznaczenia miejsca jego sporządzenia.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego 15 września 2026 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. karta nr 47 akt).
W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik skarżącego w piśmie z 16 września 2026 r. stwierdził, że skarżący bezpośrednio przed organem cofnął wniesioną w sprawie skargę na Wojewodę Opolskiego, a to wobec wyznaczenia przez organ terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika - dalsze procesowanie w sprawie, jest bezprzedmiotowe.
W aktach sprawy znajduje się przekazane przez organ przy piśmie z 3 września 2026 r. - pismo z 1 września 2026 r., w którym w imieniu R. N. jego pełnomocnik radca prawny K. K., cofa wniesioną do tut. Sądu skargę.
Z akt sądowych sprawy wynika także, że skarżący 30 lipca 2026 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł (por. wyciąg bankowy, karta nr 30 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi wskazanego w zarządzeniu z 31 sierpnia 2026 r. i został pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Według art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braku pełnomocnictwa stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącego, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej 2 lutego 2026 r. uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III OPS 2/25. W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa. Nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek Sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przywołana uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.
Opisane wezwanie zostało zatem doręczone wyłącznie pełnomocnikowi skarżącego, co nastąpiło 15 września 2026 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 22 września 2026 r. Z uwagi na to, że brak formalny skargi nie został usunięty, to zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Dostrzec przy tym trzeba, że skarżący cofnął skargę. Dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważeniem umorzenia postępowania sądowego w oparciu o art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd miał jednak na uwadze, że umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody (braki formalne, brak wpisu) do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, wymieniona w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Dlatego też skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlegała odrzuceniu. W takim przypadku Sąd nie rozważał przesłanek umorzenia postępowania sądowego.
W związku z przywołanymi okolicznościami sprawy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono natomiast jak w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.