Uzasadnienie
Skarżąca K. P. wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu polegającą – w jej ocenie - na rażącym naruszeniu terminów rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu I instancji uznające za bezzasadne zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W następstwie tego wniosła o zobowiązanie organu odwoławczego do merytorycznego zakończenia sprawy.
W związku z powyższym podnieść należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zaś stosownie do § 2 powołanego wyżej artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że przedstawione w przytoczonym przepisie środki zaskarżenia wymienione zostało przykładowo. Należy zatem rozważyć, czy istnieje przepis, który formułuje jakiekolwiek warunki, których spełnienie winno poprzedzać wniesienie skargi na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność organu).
W realiach tej sprawy takim przepisem jest art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W odniesieniu do samorządowych kolegiów odwoławczych nie ma organu wyższego stopnia, zatem zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem powołanego wyżej art. 37 § 1 k.p.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego winno być poprzedzone wniesieniem do tego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 14.12.2011r., sygn. akt II GSK 1469/11, Baza Orzeczeń NSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi do Sądu, takim wezwaniem. Zatem nie został spełniony konieczny warunek do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Tym samym zaprezentowane w skardze stanowisko skarżącej, że art. 37 § 1 k.p.a. w odniesienie do niniejszego przypadku nie ma zastosowania, nie znajduje uzasadnienia w jego aktualnie obowiązującej treści, a odwołuje się do wcześniejszej zawartej w nim regulacji i orzecznictwa odwołującego się do nieobowiązującego już stanu prawnego.
Z przedstawionych zatem powodów, skoro skarżąca nie wezwała przed wniesieniem skargi pozostającego - w jej ocenie - w bezczynności organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga jako przedwczesna, a tym samym jako niedopuszczalna, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.