Uzasadnienie
Rozpatrując wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia adwokata, złożony w trakcie postępowania wszczętego skargą na bezczynność Gminy Łambinowice w przedmiocie wydania aktu w sprawie wyegzekwowania należności publicznej, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. przyznał jej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla A. K. został wyznaczony adwokat J. K. W dniu 4 grudnia 2015 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej A. K., w którym złożyła oświadczenie o rezygnacji z zastępstwa procesowego. Rezygnację swą uzasadnia odmiennym stanowiskiem pełnomocnika od wyrażonego przez nią w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
W orzecznictwie na tle tego przepisu prezentowane jest stanowisko, że przepis ten należy rozumieć szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do przesłanek materialnych będących podstawą przyznania stronie prawa pomocy, w tym w szczególności do oceny sytuacji majątkowej strony (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5.06.2013 r., sygn. III SA/Po 904/12; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14.02.2014r. III SA/Kr 869/12; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 6.02.2014 r. I SA/Łd 672/13; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. VII SO/Wa 46/12 dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl., jak i pozostałe powołane poniżej orzeczenia).
W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. III SA/Po 904/12 wskazano, że "do wspomnianych "okoliczności" należy niewątpliwie zaliczyć zrzeczenie się przez stronę przyznanego jej prawa pomocy. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że strona, której udzielono prawa pomocy, może sama zrzec się tego uprawnienia, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego jej prawa pomocy (por. M. Romańska, Komentarz do art. 249 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Polonica). Prawo pomocy przyznawane jest bowiem wyłącznie na wniosek (art. 243 § 1 p.p.s.a.), który tym samym jest formalnoprawnym warunkiem przyznania prawa pomocy, stanowiąc o dopuszczalności jego przyznania. Nawet bowiem przy zaistnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy, jego przyznanie nie jest możliwe z urzędu bez złożenia wymaganego wniosku przez stronę postępowania.
W konsekwencji rezygnacja z uzyskanego prawa pomocy, będąca w istocie cofnięciem wniosku o prawo pomocy po jego przyznaniu, oznacza brak formalnoprawnej podstawy przyznanego prawa pomocy. Taką rezygnację z przyznanego prawa pomocy należy więc traktować jako zmianę okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy w rozumieniu art. 249 p.p.s.a." Argumenty powyższe referendarz sądowy w pełni akceptuje i uznaje za własne.
W tej sytuacji, biorąc pod uwagę zawarte w w/w piśmie oświadczenie skarżącej o rezygnacji z zastępstwa procesowego, referendarz uznał, iż brak jest przeszkód do uwzględnienia tego oświadczenia. Skarżąca jednoznacznie wyraziła w nim wolę rezygnacji z zastępstwa procesowego. Powyższe oświadczenie jest więc równoznaczne ze zrzeczeniem się przyznanego prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, co powoduje, że nastąpiła zmiana okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy, skutkująca - zgodnie z art. 249 p.p.s.a.- cofnięciem przyznanego prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.