Uzasadnienie
Skargę wniesiono przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego o jej dopuszczalności należy orzekać z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – dalej zwaną ustawą o NSA. Zgodnie z art. 17 ustawy o NSA Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których winna być wydana decyzja administracyjna, postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, podlegające zaskarżeniu zażaleniem, bądź też podjęty inny akt albo czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Ze względu na treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przytoczenia także wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w myśl którego kontrola przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach, w których w postępowaniu administracyjnym winna być wydana decyzja, postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające co do istoty sprawę, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Także ustawy szczególne mogą przewidywać kontrolę sądową w pewnych sprawach oraz środki, za pomocą których jest ona sprawowana (art. 3 § 3 wyżej powołanej ustawy).
Tymczasem z treści skargi z dnia 6 października 2003 r., jej uzupełnienia z dnia 17 stycznia 2004 r. (k.29-32 akt) oraz z dnia 5 lutego 2004 r. (k.59-61 akt) wynika, że skarżący upatrują zaskarżonej bezczynności Urzędu Kontroli Skarbowej w tym, że nie otrzymali wyjaśnienia (stanowiska) od tego organu kontroli skarbowej w przedmiocie prawidłowości wystawiania faktur VAT oraz faktur VAT korygujących przez podmioty zajmujące się produkcją i sprzedażą wyrobów spirytusowych, w tym we wzajemnych relacjach handlowych między skarżącą spółką, a spółką B w O.W. Nie chodzi przy tym skarżącym o ujawnienie decyzji wydanych wobec tej ostatniej spółki w wyniku postępowania kontrolnego, lecz o wywiązanie się przez Urząd Kontroli Skarbowej " z konstytucyjnego obowiązku przerwania oszustw podatkowych, czynionych przez B Sp. z o.o. na niekorzyść naszą i budżetu państwa", przy wykorzystaniu dowodów "przestępstwa podatkowego".
W świetle przedstawionych wyżej przepisów i okoliczności oraz treści art. 24 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572) nie zachodzą przesłanki uzasadniające dopuszczalność skargi na bezczynność organów kontroli skarbowej w sytuacji i zakresie przedstawionym w skardze. Uprawnionym i obowiązanym do udzielenia pisemnej informacji, na żądanie podatnika, płatnika lub inkasenta w ich indywidualnych sprawach zawierającej wyczerpujące przedstawienie, stanu faktycznego i stanowiska zainteresowanego o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego jest – stosownie do art. 14 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej – właściwy dla podatnika urząd skarbowy, jako organ pierwszej instancji, zaś ogólny nadzór w sprawach podatkowych sprawuje Minister Finansów.
Z akt sprawy wynika, że Ministerstwo Finansów stanowisko w sprawie interesującej skarżącą spółkę zajęło w piśmie z dnia 27 października 2003 r. Natomiast celem organów kontroli skarbowej jest ochrona interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa oraz zapewnienie skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych (art. 1 ustawy o kontroli skarbowej) nie zaś informowanie podatników, u których kontrola skarbowa nie jest przeprowadzana, o sposobie rozliczania się z budżetem państwa przez nich czy też inne podmioty gospodarcze.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało skargę odrzucić.
/-/ G. Gorzan
. Sz.