Uzasadnienie
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 86, poz. 960) obowiązującej od 1 stycznia 2001 r. organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt lub burmistrz (prezydent miasta). Oznacza to, że osoby te są właściwe do prowadzenia postępowania w zakresie opłaty skarbowej w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 z 1997 r., poz. 926 ze zmianami). Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy jej przepisy stosuje się do opłaty skarbowej.
Z akt sprawy wynika, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty opłaty skarbowej pobranej w 2002 roku przez Burmistrza Miasta w K. skarżąca Spółdzielnia złożyła do Urzędu Miasta K. dnia 21 sierpnia 2003 r., jednak wniosek ten nie został załatwiony decyzją (art. 207 Ordynacji podatkowej), lecz pismem Urzędu Miasta z dnia 1 września 2003 r. Nr [...], w którym między innymi wyjaśniono, iż obowiązujące w dacie uiszczenia opłaty skarbowej przepisy uzasadniały jej pobranie.
Dlatego wniesione przez skarżącą Spółdzielnię od tego pisma odwołanie z dnia 5 listopada 2003 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ ten załatwił postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzającym niedopuszczalność odwołania w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powyżej wskazane odwołanie nie mogło być uznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie i trybie, bowiem treści ponaglenia, o której mowa w art. 141 § 1 ordynacji podatkowej nie zawierało, a jedynie zarzuty merytoryczne odnośnie do nieuwzględnienia złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty opłaty skarbowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę na bezczynność organu wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co oznacza sytuację, iż stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, przewidziany w ustawie. Ponaglenie na niezałatwienie sprawy, przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu tego przepisu zawartym w ustawie z dnia 12 września 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387) traktuje się w doktrynie, jako środek zaskarżenia (vide: W. Chróścielewski: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, "Zagadnienia..."; W-wa październik 2003).
Jeżeli zatem strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w razie bezczynności organu bowiem ponaglenia, o którym wyżej mowa nie złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego tym samym skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie załatwienia decyzją wniosku z dnia 19 sierpnia 2003 r. o stwierdzenie nadpłaty wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dnia 26 stycznia 2004 r. za pośrednictwem wymienionego Burmistrza Miasta należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją odrzucić.
Zauważenia wymaga, że skargi nie wniesiono od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2003 r., lecz na bezczynność Burmistrza Miasta K., wobec tego zachowania terminu do jej wniesienia na to postanowienie Sąd nie badał.
/-/ S. Marciniak /-/ I. Konieczna /-/ G. Gorzan
E. Sz.