Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wniosek T.B. w sprawie ponaglenia za niezasadny.
Powyższe postanowienie wydano po rozpatrzeniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza i oparto na art. 139 § 1, art. 140 § 1 i art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia.
Pismem z dnia [...] czerwca 2006r. T.B. wniósł za pośrednictwem SKO ponaglenie do Ministra Finansów, w którym zażądał załatwienia jego wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] sierpnia 2005r.
W dniu [...] lipca 2006r. T.B. wniósł do WSA w P. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które – zdaniem skarżącego – nie rozpoznało żądania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] z [...].
Odpowiadając na skargę Kolegium wyjaśniło, że w dniu [...] wydało postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności swojego postanowienia z [...] a następnie – kolejnym postanowieniem z [...]– odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia z dnia [...] o nr [...].
Na pytanie Sądu z dnia [...] października 2006r. T.B. oświadczył, że mimo wydania przez SKO postanowienia z dnia [...]o nr SKO [...], skargi na bezczynność organu nie cofa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd bada z urzędu również samą dopuszczalność skargi.
W niniejszej sprawie skarga zaś okazała się niedopuszczalna.
Na wstępie należy zauważyć, że postanowienie SKO z dnia [...] o nr [...] ma charakter ostateczny, co oznacza, że nie służyły od niego zależnie. Zgodnie bowiem z art. 236 Ordynacji podatkowej – na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W przypadku postanowień wydanych z trybie art. 141 Ordynacji (niezałatwienie sprawy we właściwym terminie) nie przewidziano żadnego środka zaskarżenia.
W tych okolicznościach gdy – w przekonaniu strony – organ pozostaje bezczynny, należy skargę do sądu poprzedzić pisemnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak wykazano wyżej, skoro Ordynacja podatkowa nie przewiduje środka zaskarżenia na postanowienie wydane w trybie art. 141, to należy wyczerpać tryb przewidziany w powołanym wyżej art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarówno z nadesłanych przez SKO akt administracyjnych, ani z treści skargi z [...] lipca 2006r. nie wynika, aby T.B. przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ K. Pawlicki /-/ W. Zygmont /-/ G. Gorzan p.b.