Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. wniósł o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SAB 14/10 odrzucającego jego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie pozostawienia bez biegu i rozpatrzenia wniosku z dnia 6 września 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w S. Zdaniem skarżącego powyższe postanowienie jest niezrozumiałe i jawnie tendencyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wynika, iż Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści; postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z mocy art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z powyższych przepisów wynika, iż również postanowienie Sądu może być przedmiotem wykładni. Przy czym konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia.
Wskazać należy, że wykładni podlega zarówno sentencja jak i uzasadnienie orzeczenia. Natomiast konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcie, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Erecicński, J.Gudowski, M. Jędrzejewska [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Warszawa, str. 581 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LEX 2009, wydanie III, komentarz do art. 158, postanowienie NSA z 25 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 702/05, niepubl.).
Podkreślić jednakże należy, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, ani też opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zarówno treść sentencji jak i uzasadnienie postanowienia tegoż Sądu z dnia 21 grudnia 2010 r. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano przesłanki z powodu których odrzucono skargę skarżącego, tj. niewyczerpanie środków zaskarżenia. Przy czym nadmienić należy, iż Sąd wyraźnie podał, jakie środki skarżący powinien był wyczerpać, szczegółowo i wyczerpująco opisując instytucję ponaglenia, uregulowaną w art. 141 Ordynacji podatkowej, stosowaną w razie bezczynności organu a mającą zastosowanie w przypadku skargi J.C. w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.