Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. skarżący J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia w terminie zażalenia z dnia 26 marca 2013 r. na postanowienie tego organu z dnia 4 marca 2013 r. w sprawie egzekucji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia.
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2013 r. sąd wezwał skarżącego w terminie 7-dniowym od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu skarżący wyczerpał tryb, o którym mowa jest w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), tj. czy na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 24 września 2013 r., jednak w wyznaczonym terminie ani dotychczas nie udzielono odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in. w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1 - pkt 4a p.p.s.a., jednak warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest, aby przed jej wniesieniem strona skarżąca wyczerpała dostępne w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia, w tym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa jest w art. 37 § 1 k.p.a. (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które ma zastosowanie w sprawie, tj. do samorządowego kolegium odwoławczego.
W sprawie tej, wobec ustalenia, że w aktach administracyjnych przekazanych do sądu brak jest dowodu wyczerpania środków prawnych przed wniesieniem skargi przez skarżącego, sąd wezwał go do wykazania tej okoliczności. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie sądu. Wobec tego, biorąc pod uwagę, że organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż skarżący nie występował z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zaś skarżący nie udzielił odpowiedzi w tym zakresie, należało stwierdzić, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia.
Stosownie do brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż te wymienione w pkt od 1- do pkt 5 powołanego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem; odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w judykaturze wyrażono pogląd, zgodnie z którym jedną z "innych" przyczyn niedopuszczalności skargi, o których mowa w powołanym przepisie, jest niewyczerpanie środków zaskarżenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08, publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji, należało orzec o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.