Uzasadnienie
G. K. (dalej: "wnioskodawca", skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w S. skargę z 16 sierpnia 2023 r. na bezczynność D. O. S. W. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją
D. O. S. W. w K. z 25 lipca 2023 r. (OI.OP.0143.17.1.2023.SR), który po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy własną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zdaniem skarżącego organ zobowiązany pozostaje bezczynny, bo nie rozpoznał wniosku z 17 lutego 2023 r. o udzielnie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wyjaśnił, że odpowiedzi na skierowane do niego żądania zostały wnioskodawcy udzielone, poprzez wydanie w dniu 25 lipca 2023 r. decyzji administracyjnej. Organ zobowiązany podkreślił, że przeważająca część żądanych informacji objętych wnioskiem, została wnioskodawcy udostępniona lub powiadomiono go o gotowości do ich udostępnienia pod warunkiem uiszczenia stosownej opłaty. Jedynie w przypadku ośmiu zagadnień wezwano wnioskodawcę do wykazania istotnego interesu publicznego, jednak wnioskodawca pozostał w tym zakresie bierny.
Decyzja organu zobowiązanego z 25 lipca 2023 r. została doręczona wnioskodawcy 2 sierpnia 2023 r. (zgodnie z ZPO).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić należy, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie zasadniczą okolicznością podlegającą ocenie jest wydanie przez organ zobowiązany ostatecznej decyzji z 25 lipca 2023 r., którą utrzymał on własną decyzję z 8 maja 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie wniosku z 17 lutego 2023 r., ze względu na brak wykazania szczególnego interesu publicznego w jej pozyskaniu.
Decyzja z 25 lipca 2023 r. jest ostateczna i została zaskarżona do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję podlega rozpoznaniu w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod sygn. akt I SA/Sz 534/23.
Sąd zwraca uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W powyższej uchwale NSA podkreślił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec takiego stwierdzenia, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. NSA stwierdził także, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności, a zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
W okolicznościach, w jakich skarżący zarzucił organowi bezczynność, rozstrzygające znaczenie ma okoliczność, że organ zobowiązany wydał i doręczył decyzję rozstrzygającą wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed złożeniem skargi na bezczynność. Decyzja ta jest przedmiotem sądowej kontroli legalności. Natomiast kwestia, czy jest ona zgodna z prawem nie może być zasadnie wiązana ze stanem bezczynności. Skarga na bezczynność jest niedopuszczalna z powodu wydania przez organ decyzji, która została wprowadzona do obrotu prawnego, bez względu na jej treść, a więc, czy odpowiada oczekiwaniom zainteresowanej strony, czy też nie.
W ocenie sądu, rozważania NSA poczynione w ww. uchwale znajdą odpowiednie zastosowanie również w niniejsze sprawie, z tego względu, że wydanie przez organ zobowiązany decyzji z 25 lipca 2023 r. zakończyło postępowanie zainicjowane przez wnioskodawcę (wniosek z 17 lutego 2023 r.), ze względów wskazanych powyżej.
Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., o czym sąd orzekł sentencji postanowienia.