Uzasadnienie
Sygn. akt I SAB/Sz [...]
Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r., uzupełnionym pismem z 5 lutego 2018 r., "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r.
W dniu 19 stycznia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2011, str. 1034 i nast.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na fakt, że spółka domaga się stwierdzenia bezczynności organu polegającej na braku wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. (ewentualnie "podjęcia" postępowania z wniosku z dnia 18 września 2015 r.) i wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem, jak stwierdzono, wniosek spółki z dnia 18 września 2015 r. o stwierdzenie nadpłaty w ww. podatku został przez organ rozpoznany, a na organie nie ciążył z mocy prawa obowiązek zainicjowania z urzędu kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. i postępowanie w tej sprawie nie toczy się. Powyższe, w ocenie sądu, oznacza zaś, że sąd nie jest uprawniony do kontroli bezczynności organu we wskazanym zakresie i skargę spółki – jako niedopuszczalną – winien odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji.