Uzasadnienie
J. M. (dalej: "Skarżący") za pomocą poczty elektronicznej 2 stycznia 2024 r. złożył do Urzędu Miasta w P. wniosek dotyczący przesłania mailem lub udostępnienia do pobrania elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie miasta P..
Zdaniem Skarżącego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 (Dz. U. Nr 112 z poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), po 14 dniach od złożenia wniosku (dostarczenia na serwer poczty elektronicznej organu), czyli 16 stycznia 2024 r.
W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia niniejszej skargi Burmistrz P. (dalej: "Organ") nie udostępnił ani nie przesłał mi informacji, o którą wnioskował Skarżący, jak również nie wydał decyzji podlegającej zaskarżeniu. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącego, Organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Zdaniem Skarżącego nie ulega wątpliwości, że Burmistrz P. jest organem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką jest organizacja ruchu. Wobec powyższego, zdaniem Skarżącego, skarga jest w pełni uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że w dniu 11 lutego 2024r. do Urzędu Miejskiego w P. wpłynęła skarga od J. M. na bezczynność Burmistrza w sprawie nie udzielenia informacji dotyczącej przekazania elektronicznej wersji zmiany organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie miasta P..
Organ wskazał, że na maila z dnia 2 stycznia 2024r. nie udzielił w wyznaczonym terminie odpowiedzi dla wnioskodawcy, ponieważ źle została zinterpretowana wiadomość mailowa, Organ wiadomości mailowej nie potraktował jako wniosku o udzielenie informacji publicznej. Organ zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie i w dniu 16 lutego 2024 r. i przesłał drogą elektroniczną skan organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie P. wraz z podaniem informacji dlaczego nie uwzględniono maila Skarżącego jako wniosku o udzielenie informacji publicznej. Skarżący w dniu 20 lutego 2024 r. poinformował, że przesłane materiały nie są organizacjami ruchu a jedynie nie w pełni czytelnym odwzorowaniem układu dróg z oznakowaniem i zwrócił się ponownie o przesłanie wnioskowanej dokumentacji.
Organ w dniu 21 lutego 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej udostępnił Skarżącemu posiadane dwa projekty stałej organizacji ruchu zatwierdzone przez Starostę [...].
Jak wynika z wyjaśnień Gmina stała się zarządcą części dróg na terenie miasta po przeprowadzeniu reformy administracyjnej w 1999 r. W archiwum nie posiada dokumentacji organizacji ruchu wprowadzonych przed reformą jak i po reformie dla dróg (ulic), dla których gmina stała się zarządcą. Organ dalej wskazał, że na chwilę obecną nie ma uregulowań prawnych nakładających na zarządców dróg obowiązku opracowania projektów organizacji mchu dla dróg, których stali się zarządcami po przeprowadzeniu reformy administracyjnej w 1999 r. W latach wcześniejszych zarządcą większości ulic na terenie miasta P. był Zarząd Dróg Powiatowych w G.. Gminie P. nie zostały przekazane projekty stałej organizacji mchu dla tych ulic. W związku z brakiem organizacji ruchu z terenu miasta P. przesłano Skarżącemu układ graficzny dróg wraz z istniejącym oznakowaniem poziomym i pionowym na drogach gminnych.
Jednocześnie poinformowano Skarżącego, że w tegorocznym budżecie gminy zostały zaplanowane środki finansowe (jako wydatki bieżące) na przeprowadzenie inwentaryzacji obecnego oznakowania i jego prawidłowości w zakresie: zgodności umieszczonych znaków pionowych, poziomych, czytelności i widoczności oznakowania oraz zgodności badanych znaków z przepisami szczegółowymi. Po przeprowadzeniu ww. czynności zostaną zlecone prace związane z opracowaniem nowych organizacji mchu dla miasta P.. Po przeprowadzeniu całej procedury dokumentacje zostaną Skarżącemu niezwłocznie przesłane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."). W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Dalej, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie). Obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy oczywiście sytuacji gdy organ jest w posiadaniu takiej informacji.
Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1).
W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że J. M. był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Burmistrz P. jako organ władzy publicznej (organ jednostki samorządu terytorialnego) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) Poza sporem pozostaje również, że informacja, o której udzielenie zwrócił się Skarżący, stanowiła informację publiczną.
W niniejszej sprawie w dniu 2 stycznia 2024r. za pośrednictwem przesłanego maila Skarżący przesłał prośbę o przesłanie zwrotne mailem elektronicznej wersji projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie P..
W niniejszej sprawie zarówno to, że mamy do czynienia z informacją publiczną jak i to, że Burmistrz P. jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia nie jest kwestionowane przez obie strony.
Jak wskazano wyżej termin do załatwienia wniosku o udzielenia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia 2 lutego 2024 r. Skarżący, wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. Jak wskazał Organ odpowiedź na wniosek zawarta jest w skierowanym do Skarżącego piśmie z dnia 21 lutego 2024 r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zgodnie z formą wskazaną przez Skarżącego.
Jak wynika z pisma Organu z 21 lutego 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej Organ udostępnił Skarżącemu będące w posiadaniu tego Organu dwa projekty stałej organizacji ruchu zatwierdzone przez Starostę [...]. Jednocześnie Organ oświadczył, że w archiwum Organu nie ma dokumentacji organizacji ruchu wprowadzonych przed reformą (1999 r.) jak i po reformie (1999 r.) dla dróg (ulic), dla których gmina stała się zarządcą.
Uznać należy zatem, że z dniem 21 lutego 2024 r. doszło do udzielenia żądanej informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 2 stycznia 2024 r. Na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie zatem Organ nie pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, zatem zobowiązanie Organu do udzielenia informacji publicznej jest bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,
Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, przekroczenie terminu nie było znaczne i brak jest podstaw do uznania, iż wynikało ono z celowego lekceważenia przez Organ prawa Skarżącego dostępu do informacji publicznej. Jak wynika to z akt sprawy informacja z 21 lutego 2024 r. jest kolejną po z dnia 16 lutego 2024 r., przesłanym drogą elektroniczną skanem organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie P. wraz z podaniem informacji dlaczego nie uwzględniono maila Skarżącego z 2 stycznia 2024 r. jako wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Skarżący w dniu 20 lutego 2024 r. poinformował, że przesłane materiały nie są organizacjami ruchu a jedynie nie w pełni czytelnym odwzorowaniem układu dróg z oznakowaniem i zwrócił się ponownie o przesłanie wnioskowanej dokumentacji.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł.
Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym wyroku dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.