Uzasadnienie
[...] – dalej jako: "skarżąca" zamieściła w piśmie z dnia 24 listopada 2015 r. wniosek o unieważnienie postępowania toczącego się pod sygn. akt I SAB/Sz 27/14 zakończonego postanowieniem WSA w Szczecinie z dnia 20 listopada 2015 r. odrzucającym skargę oraz wniosek o przyznanie adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2015 r. skarżąca ponowiła wnioski oraz argumentację zamieszczą w ww. piśmie.
Kolejnymi pismami z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz 10 grudnia 2015 r. sąd zawiadomił skarżącą o kolejności rozpoznawania przedmiotowych wniosków oraz wezwał skarżącą do nadesłania wypełnionego i podpisanego formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. zamieściła argumenty dotyczące wniosku o unieważnienie postępowania oraz zakwestionowała sens przewidzianego w przepisach przymusu adwokackiego w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej.
Do pisma załączony został wypełniony formularz PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z załącznikami.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącej w przedmiocie przyznania prawa pomocy, referendarz sądowy wydał postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., którym ustanowił dla skarżącej adwokata z urzędu i umorzył postępowanie sadowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 lutego 2016 r. (doręczenie na podstawie art. 72 § 1 p.p.s.a.). Następnie na podstawie ww. postanowienia Szczecińska Izba Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej adw. [...].
W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. skarżąca ponowiła wniosek o unieważnienie postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że prawdopodobnie orzeczono za jej plecami dnia 20 listopada 2015 r. z powodu niemożliwości jej działania, nie badania materiału dowodowego, tuszowania sprawy i złego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, którego zadaniem jest rozstrzygnięcie sporów, a nie zamykanie rozstrzygnięć.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2016 r. doręczono ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi kopie pism skarżącej z dnia 24 listopada 2015 r., 13 grudnia 2015 r. oraz wezwał pełnomocnika do odniesienia się i ewentualnego doprecyzowania wniosku w terminie 14 dni od doręczenia zarządzenia.
Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wstąpił do sprawy przedkładając za pismem przewodnim opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I SAB/Sz 27/14. Ponadto w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r. pełnomocnik odnosząc się do wezwania z dnia 23 marca 2016 r. wskazał, iż będąc związany stanowiskiem skarżącej podtrzymuje złożony przez nią wniosek o unieważnienie postępowania toczącego się pod sygn. akt I SAB/Sz 27/14.
Następnie w pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. skarżąca odniosła się do przedłożonej przez pełnomocnika opinii prawnej w zakresie zasadności wnoszenia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 20 listopada 2015 r. Dodatkowo w jego treści zamieściła wniosek o ustanowienie adwokata do skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
- 1. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o unieważnienie postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się pod sygn. akt SAB/Sz 27/14. Tego typu wniosek jest niedopuszczalny, albowiem ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej jako: "p.p.s.a." nie przewiduje możliwości złożenia wniosku o unieważnienie przez sąd administracyjny postępowania sądowoadministracyjnego. Możliwości takiej nie dają również przepisy odrębnych ustaw.
Przepisy p.p.s.a. przewidują w ramach trybów nadzwyczajnych możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże jak wynika z treści pism z dnia 24 listopada 2015 r., 13 grudnia 2015 r., 7 stycznia 2016 r., 5 lutego 2016 r. oraz pisma z dnia 14 kwietnia 2016 r. (ustanowionego w sprawie pełnomocnika), skarżąca żąda unieważnienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Nie można także uznać, by wniosek skarżącej inicjował postępowanie wpadkowe w ramach toczącego się pod niniejszą sygn. akt postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej.
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 63 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed sądem administracyjnym wszczyna się na wniosek wyłącznie wówczas, gdy tak stanowi przepis ustawy. Do grupy takich wniosków nie zalicza się jednakże sformułowany przez skarżącą wniosek o unieważnienie postępowania.
Mając powyższe na uwadze, sąd uznał wniosek skarżącej o unieważnienie postępowania toczącego się pod niniejszą sygnaturą za niedopuszczalny i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w pkt. 1 sentencji, przy czym stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. uczynił to postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.
- 2. W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przez wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 p.p.s.a.) – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie skarżąca korzysta z przyznanego jej prawa pomocy. Zostały zatem zachowane, przysługujące stronie skarżącej w jej sytuacji rodzinnej i materialnej, gwarancje realizacji prawa do sądu. Istotny przy rozpoznawaniu aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt, iż prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (tj. żądanie ustanowienia adwokata) zostało już stronie przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Sz 27/14 i skarżąca nadal korzysta z uprawnień wynikających z ustanowienia adwokata z urzędu.
Na podstawie art. 249a p.p.s.a., sąd postanowił jak w pkt. 2 sentencji.