Uzasadnienie
Skarżący S. S. w dniu [...] r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zasadności ustalenia zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł, twierdząc, że umorzenie opłat dodatkowych za parkowanie nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. W treści swojego wniosku skarżący wniósł o sporządzenie korekty Informacji PIT-8C za 2009 r., otrzymanej w związku z umorzeniem opłat za nieopłacone parkowanie i "wyzerowanie" przychodu, naprawienie szkody związanej z bezprawnym ustaleniem zobowiązania podatkowego oraz wycofanie z obrotu prawnego upomnienia wzywającego do uregulowania umorzonych należności.
Pismem z dnia [...] r., wobec niezałatwienia sprawy, skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na przewlekłość załatwienia sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za uzasadnione, nakazując Prezydentowi Miasta rozpoznanie wniosku z dnia [...] r.
Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego, wskazując, że w sprawie nie została wydana ostateczna decyzja, a także, że informacja PIT-8C o przychodach z innych źródeł nie ma charakteru decyzji w rozumieniu art. 104 K.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia z dnia [...] r. na powyższe postanowienie, w dniu [...] r., uznało to zażalenie za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 26).
Pismem z dnia [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. S. wystąpił do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Gminy Miasta w sprawie korekty ("wyzerowania") zobowiązania podatkowego ustalonego od przychodu w kwocie [...] zł wynikającego z PIT-8C.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej przywoływanej jako "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia.
Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność.
Termin do wniesienia skargi na wyżej wskazane rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego określony został w art. 53 § 1 P.p.s.a.. Stanowi on, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak już wyżej zasygnalizowano wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. W sytuacji natomiast, gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 1 P.p.s.a., w niniejszej sprawie zażalenia z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2011 r., nr 186, poz. 1100, ze zm., dalej zwana "K.p.a.").
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność S. S. została wniesiona po wyczerpaniu trybu, który przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżący bowiem, wobec niezałatwienia jego żądania zawartego w piśmie z dnia [...] r., złożył zażalenie, które wskutek jego uwzględnienia, w ostateczności doprowadziło do wydania przez Prezydenta Miasta postanowienia z dnia [...] r. (doręczonego stronie [...] r.). Z kolei, w wyniku zaskarżenia ww. postanowienia zażaleniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdziło jego niezasadność.
Natomiast Sąd stwierdził, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w wyżej powołanym art. 53 § 1 P.p.s.a.
Przyjmując bowiem, że odpowiedź organu tj. ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wydane na podstawie art. 37 K.p.a., zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2012 r., to termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął z dniem 2 listopada 2012 r. (piątek). Przedmiotowa skarga została zaś wniesiona (nadana na poczcie) dopiero w dniu 6 listopada 2012 r., czyli z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Zauważyć należy jednocześnie, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nie zawierało prawidłowego pouczenia o trybie i sposobie wniesienia skargi do sądu. Skarżący uprawniony jest w takim przypadku do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (vide art. 85 i następne P.p.s.a..)
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić.