Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażaleń z dnia [...] r. i [...] r. dotyczących sprawy podatku od nieruchomości za rok 2013, za działkę nr [...].
W skardze skarżący zawarł również wniosek do Sądu o skierowanie sprawy z urzędu do Prokuratury Okręgowej z uwagi na nieusunięcie z akt sprawy podatkowej i obrotu prawnego fałszywego dokumentu, tj. pisma geodety z [...]r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz, wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie pozostaje bezczynny, gdyż w dniu [...] r. pismem znak [...], przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z aktami sprawy zażalenie skarżącego z dnia [...] r. i [...]r. Ponadto, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. Organ podatkowy wskazał, że J. C. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się o stwierdzenie nieważności postępowania zakończonego wydaniem decyzji podatkowej na rok 2013 r. z dnia [...] r., doręczonej skarżącemu w dniu [...] r. Wykonując wezwanie organu do sprecyzowania żądania, J. C. w dniu [...] r. podtrzymał swój wniosek z dnia [...]r o stwierdzenie nieważności postępowania podatkowego. Następnie pismem z dnia [...] r. skarżący złożył zażalenie na bezczynność Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Dalej wynika z odpowiedzi na skargę, że Burmistrz rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r., udzielając w tym zakresie odpowiedzi pismem z dnia [...] r. znak [...], w którym to piśmie wyjaśnił zasadność wydarzenia skarżącemu podatku od nieruchomości za działkę [...] w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz informację złożoną przez J. C. w sprawie podatku od nieruchomości. Kolejnym pismem z dnia [...] r. J. C. zwrócił się za pośrednictwem Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "o uznanie pisma Burmistrza z dnia [...] r. za bezprawny akt matactwa i zemsty".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, to jest w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak wynika z treści skargi skarżący zarzuca, że Burmistrz nie nadał biegu zażaleniom skarżącego z dnia [...] r. i [...] r. Skarżący zarzuca, że organ nie dopełnił obowiązku przekazania tych zażaleń do rozpoznania organowi wyższego stopnia – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
W ocenie Sądu sprawa, której dotyczy skarga złożona w niniejszym postępowaniu nie jest sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Zdaniem Sądu, przekazanie przez organ administracji pierwszej instancji zażalenia strony na bezczynność do organu administracji wyższego stopnia stanowi czynność techniczno-procesową, a nie jest wydaniem aktu, podjęciem czynności lub - co oczywiste - wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż przekazanie zażalenia nie powinno nastąpić decyzją administracyjną, postanowieniem ani wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a P.p.s.a.). Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Inny akt lub czynność, o których mowa w tym przepisie, to taki akt lub czynność, który dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrażenie "dotyczy" wskazuje na to, iż akt lub czynność ustala, stwierdza bądź potwierdza uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa.
Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97, opubl.
w ONSA nr 2 z 1999 r., poz. 51). Przekazanie zażalenia przez Burmistrza nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Przekazanie takie nie jest zatem "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Skoro więc w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę, Burmistrz nie jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zaznaczyć bowiem należy, że skarga na bezczynność organu jest zawsze pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w istocie bez znaczenia jest to, że przedmiotowe pisma z dnia [...] r. i [...]r., na które powołuje się skarżący, zostały faktycznie przesłane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu [...] r., co – jak uważa organ – oznacza brak bezczynności organu, bowiem nawet w sytuacji, gdyby nie budziło żadnych wątpliwości, że pismom wniesionym przez skarżącego nadano bieg, skarga do sądu administracyjnego na taką czynność techniczną (czy bezczynność w tym zakresie) organu I instancji w przedmiocie przekazania tych pism do organu wyższego stopnia – w świetle powyższych rozważań - nie byłaby dopuszczalna.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie należy wyjaśnić, odnośnie zawartego w skardze wniosku o skierowanie przez tut. Sąd z urzędu sprawy dotyczącej sfałszowania dokumentu do Prokuratury Okręgowej, że zgodnie z art. 304 § 1 K.p.k., z wnioskiem takim skarżący powinien zwrócić się bezpośrednio do właściwych organów ścigania.