Uzasadnienie
W dniu 29 maja 2015 r. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo, w którym zawarła żądanie unieważnienia bądź stwierdzenia nieważności prawomocnego postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SAB/Sz 12/13. Z treści pisma wynikało, że postanowienie w sprawie I SAB/Sz 12/13 zapadło na posiedzeniu niejawnym i strona twierdzi, iż była pozbawiona możliwości działania, w związku z nieprawidłowościami w postępowaniu jej pełnomocnika w tej sprawie – adwokata N. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał powyższe pismo za skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SAB/Sz 12/13.
Pismem z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wezwał pełnomocnika z urzędu, wyznaczonego dla M. T. w sprawie o sygn. akt I SAB/Sz 12/13 - adwokata N. M., do wykazania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Przyjęto bowiem, że umocowanie dla adwokata w sprawie I SAB/Sz 12/13, w myśl art. 39 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej określanej jako "p.p.s.a.", obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem, co potwierdziła również uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn.. akt II GPS 2/10. Ponadto Sąd nie posiadał wiedzy aby przedmiotowe pełnomocnictwo wypowiedziano.
W treści wezwania zawarto pouczenie, iż uzupełnienia wskazanych braków należy dokonać w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Treść wezwania została przesłana do wiadomości również M. T. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącej adwokat N. M. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a nadto zażądała zasądzenia kosztów pomocy prawnej wg norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Z kolei w myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do art. 280 § 2 p.p.s.a. na żądanie sądu, zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.
W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że Sąd wobec stwierdzonych braków w zakresie skargi, zażądał od strony – reprezentowanej przez pełnomocnika, aby wykazała m.in. okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i dopuszczalność wznowienia. Wezwanie doręczono, jak już wskazano, pełnomocnikowi strony, ustanowionemu z urzędu w sprawie zakończonej postanowieniem I SAB/Sz 12/13, kierując się treścią art. 39 p.p.s.a. z którego wynika, że zakres pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy rozciąga się również na skargę o wznowienie tego postępowania i postępowanie wywołane jej wniesieniem. Pogląd ten potwierdzony został uchwałą NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10. Sądowi nie był też znany fakt aby wskazane pełnomocnictwo zostało wypowiedziane. Treść wezwania została przesłana do wiadomości również M. T. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W obszernym piśmie, dokonując analizy przepisów, wykazał, iż nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania.
M. T. mimo, iż przesłano jej wezwanie do wiadomości, a także jak wynika z przedstawionego przez pełnomocnika dowodu nadania – przesłano jej opinię pełnomocnika, nie odwołała pełnomocnictwa, ani nie podjęła żadnych innych czynności zmierzających do uzupełnienia braków skargi. W takim stanie rzeczy należało doręczenie wezwania pełnomocnikowi uznać za skuteczne, a jego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania – należało uznać za stanowisko strony.
W takim stanie rzeczy należało stwierdzić, iż zaszła przesłanka o której mowa w art. 280 § 1 p.p.s.a. i mimo wezwania z dnia 15 lipca 2015 r. strona nie uprawdopodobniła okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postepowania i dopuszczalności wznowienia. Wobec powyższego, skoro mimo wezwania do usunięcia braków, skarga o wznowienie nie została uzupełniona w terminie, to podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
Odnośnie żądania zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, przyznając koszty zastępstwa Sąd miał na uwadze, że Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348) nie formułuje listy numerus clausus czynności adwokata, a jego przepisy powinny być interpretowane w sposób możliwie najpełniej zapewniający realizację zasad wyrażonych w ustawach na podstawie i w celu wykonania których zostały ustanowione. Zgodnie z § 5 rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. W myśl art. 4 ustawy Prawo o adwokaturze pomoc prawna nie wyczerpuje się w spełnionym zastępstwie procesowym ale również polega na udzielaniu porad prawnych i sporządzaniu opinii prawnych.
Powyższe rozporządzenie przewiduje w § 18 ust. 1 pkt 2 1it. b) przyznanie opłaty adwokatowi w sytuacji sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - co zdaniem Sądu należy odnieść również do sytuacji, gdy adwokat udziela pomocy prawnej poprzez sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie i wniosek adwokata rozpoznać odpowiednio, w związku z §5 rozporządzenia, według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Tak określoną czynność adwokata należy bowiem uznać za rodzajowo najbardziej zbliżoną do opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Analogiczne stanowisko zaprezentowano w postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r. III SA/Kr 199/04 z glosą aprobującą Grzegorza Karcz (publ. w systemie informacji prawnej LEX nr 504493).
Wobec powyższego Sąd postanowił jak w rozstrzygnięciu.