Uzasadnienie
K.S. (dalej jako "skarżąca") pismem z 18 listopada 2020 r., doprecyzowanym w dniu 18 marca 2021 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] (dalej jako "organ" lub "Prezydent") postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z [...] listopada 2016 r., którym wyznaczono organowi termin załatwienia sprawy wynoszący trzy miesiące, nadal nie wydano decyzji w sprawie. Prezydent nie zastosował się również do terminu rozpoznania sprawy wyznaczonego mu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 691/17, który to termin bezskutecznie upłynął w 2019 r. Zdaniem skarżącej, celowe, bezprawne i nieprofesjonalne działanie organu nosi znamiona rażącej przewlekłości.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie dwóch miesięcy; przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", rozważenie wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Skarżąca złożyła w niniejszej sprawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...]. Wskazać jednak należy, że skarga dotycząca bezczynności tego samego organu w przedmiocie rozpoznania sprawy o przyznanie prawa użytkowania wieczystego była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd, który prawomocnym wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 691/17 zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd zaznaczył, że na skutek wdania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z [...] października 2013 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z [...] marca 1988 r., odżył wniosek byłego właściciela nieruchomości z [...] marca 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do tego gruntu.
Na ww. wyrok powołała się również skarżąca w skardze wniesionej w niniejszej sprawie, wskazując, że niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd nosi znamiona rażącej przewlekłości.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Skoro zatem wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 691/17 Sąd wyznaczył już organowi termin do rozpoznania sprawy o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu ww. nieruchomości, Sąd kolejnego terminu na rozpoznanie tej sprawy wyznaczyć nie może.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.