Uzasadnienie
A. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 3 stycznia 2007 r. skargę na bezczynność Prezydenta W. Wnosi w niej o zobowiązanie tego organu do załatwienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej w W. przy ul. [...], nr hip. [...].
Skarżąca zarzuciła, że Prezydent W. pomimo toczącego się od 1992 r. postępowania wciąż nie wydał decyzji w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) oraz nie poinformował o przyczynach zwłoki w jej załatwieniu i nie wskazało nowego terminu do jej załatwienia.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. poinformował, że sprawa zostanie rozpatrzona niezwłocznie. Ponadto przy piśmie z dnia 14 lutego 2007 r. organ przesłał Sądowi odpis decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz A. D. i W. Ł. w odniesieniu do udziału w działce nr [...] o pow. [...] m2 wchodzącej w skład dawnej nieruchomości [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracyjnej obejmuje bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnej, Skarżąca domaga się zobowiązania Prezydenta W. do wydania decyzji w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego.
W pierwszej kolejności należy podnieść, iż skarga została częściowo uwzględniona tj. w odniesieniu do działki nr [...], ponieważ została wydana decyzja o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego, w tym zakresie zatem skarga jest już bezprzedmiotowa i postępowanie sądowe należało umorzyć stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
Natomiast merytorycznie należy ocenić skargę w odniesieniu do pozostałej części nieruchomości położonej przy ul. [...] wchodzącej w skład dawnej nieruchomości hip. Nr [...]. W tej części rozstrzygnięcie nie zostało wydane, a w pkt 15 decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. znajduje się stwierdzenie, iż rozpatrzenie wniosku złożonego w dniu 3 grudnia 1948 r. odnośnie pozostałej części przedmiotowej nieruchomości nastąpi odrębną decyzją, po dokonaniu podziału gruntu wyodrębniającego przedmiot postępowania.
Organy administracji publicznej są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 kpa). Załatwienie sprawy, w rozumieniu art. 104 § 1 Kpa., oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej.
O bezczynności organu administracji publicznej można mówić nie tylko wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie (art. 35 § 1 Kpa) nie podejmuje on żadnych czynności, do których był zobowiązany, lecz także wówczas, gdy prowadził postępowanie w sprawie i nie zakończył go w terminie wydaniem stosownej decyzji czy też postanowienia. Terminy załatwienia sprawy określa przepis art. 35 Kpa., który w § 3 dla sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego przewiduje termin miesięczny, zaś dla sprawy szczególnie skomplikowanej termin nie dłuższy niż 2 miesiące.
Skoro w niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, wniosek skarżącej o ustanowienie użytkowania wieczystego jest rozpatrywany od 1992 r. to doszło w tym przypadku do oczywistego naruszenia terminów rozpatrywania spraw administracyjnych. Przy tym organ nie podał żadnej uzasadnionej przeszkody w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym.
W ocenie Sądu tak długi okres postępowania, mając nawet na względzie szczególnie złożony charakter sprawy i konieczność wydania przed wydaniem decyzji w trybie powołanego dekretu z dnia 26 października 1945 r. decyzji o podziale nieruchomości, to jednak okres 15 lat w trakcie których prowadzone jest postępowanie znacznie przekracza ustawowy termin do załatwienia sprawy.
W świetle przedstawionego wyżej toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta W. zarzut bezczynności uznać należało za uzasadniony, bowiem w postępowaniu tym organ naruszył powołane wcześniej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminów załatwiania spraw.
Wobec powyższego na podstawie art. 149 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku w terminie wskazanym w sentencji wyroku, o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 tej ustawy.