Uzasadnienie
I. P., H. P., J. P., J. L. i E.R. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 8720). Skarżący zaznaczyli, że mimo, iż wszystkie dokumenty niezbędne do wydania przez organ decyzji zostały już zgromadzone do dnia wniesienia skargi do Sądu nie została w sprawie wydana decyzja.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności bowiem w dniu [...] września 2008 r., wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, które Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że skuteczne wniesienie do sądu skargi na bezczynność jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego określonych środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę (w tym skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 37 § 1 stanowi, że w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Dokonując oceny dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy stwierdzić należy, że w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy brak jest sygn. akt I SAB/Wa 10/09 dokumentów potwierdzających, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. występowali do organu wyższej instancji z zażaleniem o którym mowa w art. 37 kpa. Okoliczności tej nie potwierdza również przesłana przez strony przy piśmie z dnia 7 maja 2009 r. korespondencja pomiędzy skarżącymi, Prezydentem W. a Wojewodą [...].
Skoro więc I. P., H. P., J. P., J. L. i E.R. przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa z którego to prawa nie skorzystali, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.