Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 grudnia 2022 r. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie mającą mieć miejsce przy rozpoznawaniu jej wniosku z 19 października 2022 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 października 2022 r. nr KOC/5094/Op/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Kolegium.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że w sprawie w której zarzucono mu bezczynność wydane zostało w dniu 8 grudnia 2022 r. postanowienie nr KOC/6192/Op/22, utrzymujące w mocy postanowienie z 12 października 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała zaś odrzuceniu, gdyż postępowanie przed organem administracji, wywołane wnioskiem skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 października 2022 r., w którym to postępowaniu organ miał być bezczynny, zostało przed jej wniesieniem zakończone postanowieniem z 8 grudnia 2022 r.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) dalej: p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Samo pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Organ, zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Mając więc na względzie, że skarga na bezczynność służy zwalczaniu stanu opieszałości w załatwieniu sprawy administracyjnej, to jej skuteczne wniesienie (dopuszczalność) uwarunkowana istnieniem na dzień wnoszenia skargi stanu zwłoki w załatwieniu tej sprawy.
Wniesienie jej zaś po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej (w tym przypadku postanowienia) – jak przesądzono w uchwale składu 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 - stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wywiedziono w tej uchwale kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie jej wniesienia, nie zaś historyczny. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1175/22 i stwierdził, że rozpatrzenie sprawy przez organ przed wniesieniem skargi powoduje, że zarzucana w skardze przewlekłość tego postępowania przestaje realnie istnieć; ustaje ona jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu jej wniesienia.
Skoro zatem w niniejszej sprawie stan bezczynności w dacie wnoszenia skargi (12 grudnia 2022 r.) nie istniał, to skarga jako niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu, o czym Sąd orzekł art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.