Uzasadnienie
A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] sierpnia 1988 r. nr [...] orzekającej o przejęciu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m² oraz działka nr [...] o pow. [...] m². W uzasadnieniu skargi wskazała, że Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. ustalił przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy na dzień [...] lutego 2010 r. Następnie pismem z dnia [...] maja 2010 r. organ poinformował, iż przewidywany termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku został przesunięty do dnia [...] listopada 2010 r. Przy czym z uwagi na znaczne przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy, w dniu [...] stycznia 2011 r. A. K. złożyła do organu wezwanie do usunięcia prawa.
W odpowiedzi na treść wskazanego wezwania, organ wystosował kolejne pismo w którym poinformował o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania sprawy do dnia [...] czerwca 2011 r. Wobec bliźniaczego podobieństwa powyższego pisma organu do jego wcześniejszego pisma z dnia [...] maja 2010 r. i braku czynności organu zmierzających do rozpoznania sprawy skarżąca wniosła przedmiotową skargę wskazując na jej zasadność.
W odpowiedzi na skargę Minister opisał przebieg dotychczasowego postępowania w niniejszej sprawie i wskazując na jego zawiłość wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi.
Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie sądu – Minister Infrastruktury nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że A. K. złożyła w dniu [...] września 2008 r. do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] sierpnia 1988 r. nr [...] orzekającej o przejęciu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m² oraz działka nr [...] o pow. [...] m². Wojewoda postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] przekazał powyższy wniosek Ministrowi Infrastruktury, jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister wezwał wnioskodawczynię do nadesłania, w terminie 14 dni dokumentów potwierdzających jej tożsamość i do podania informacji o aktualnych adresach zamieszkania pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości oraz ewentualnie adresów ich spadkobierców.
W dniu 18 lutego 2009 r. do organu wpłynęły żądane dokumenty wraz z informacją o braku wiedzy dotyczącej aktualnych adresów zamieszkania pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości czy też ewentualnie spadkobierców A. i G. U. Pismem z dnia [...] września 2009 r. organ zawiadomił wnioskodawczynię o przewidywanym terminie rozpoznania sprawy do dnia [...] lutego 2010 r. Jednocześnie wskazał, iż nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w terminie ustawowym ze względu na konieczność pozyskania akt archiwalnych oraz ustalenia wszystkich stron postępowania. Następnie, pismem z dnia [...] maja 2010 r., organ poinformował wnioskodawczynię o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia [...] listopada 2010 r.
W dniu [...] stycznia 2011 r. A. K. wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie, w terminie 14 dni, decyzji w przedmiotowej sprawie. Wobec czego organ pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. poinformował wnioskodawczynię o kolejnym przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy do dnia [...] czerwca 2011 r. Przy czym zauważyć należy, iż Minister działa w sposób, który sprzyja wydłużaniu terminu zakończenia przedmiotowego postępowania. Ponadto niezrozumiałym jest wystosowywanie kolejnych pism z dnia [...] maja 2010 r. i z dnia [...] stycznia 2011 r. do skarżącej celem podania adresów zamieszkania pozostałych współwłaścicieli przejętej nieruchomości tj. A. A. i G. U., bądź spadkobierców w/w osób wraz z adresami zamieszkania i odpisami postanowień spadkowych dokumentujących następstwo prawne - w sytuacji gdy pismem, które wpłynęło do organu w dniu [...] lutego 2009 r. skarżąca wskazała, iż nie posiada wiedzy na ten temat.
Takie działanie organu jest tym bardziej niezrozumiałe, że to na nim a nie na stronie tego postępowania spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, czym - jak zdaje się wynikać z akt sprawy - organ chce bezpodstawnie obarczyć skarżącą. Nadto ponad wszelką wątpliwość stwierdzić należy, iż organ w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy znacznie przekroczył terminy prawem przewidziane, jak również terminy które wyznaczał sam kolejnymi pismami tj. [...] lutego 2010 r., [...] maja 2010 r. i [...] listopada 2010 r. Na uwagę zasługuje fakt, że czynności organu są dokonywane w odległym i nieusprawiedliwionym odstępie czasowym.
Dodatkowo Minister praktycznie nie podejmował w postępowaniu czynności wyjaśniających. Cyklicznie natomiast, w długich odstępach czasowych informował strony o niemożności zakończenia sprawy w terminie, jednakże pisma informujące o wydłużeniu się postępowania nie zawierały wyczerpującego uzasadnienia a przesuwały jedynie termin jej zakończenia. Przy czym w aktach brak jest dokumentacji z czynności organu, które w sposób zasadniczy prowadziłyby do zakończenia przedmiotowego postępowania. Działanie takie wpływa na niczym nieuzasadnione, stojące w sprzeczności z przywołanymi powyżej przepisami prawa, wydłużenie przez organ rozpoznania przedmiotowego wniosku.
Jednocześnie w aktach brak jest dokumentów świadczących aby organ traktował sprawę jako pilną i podejmował wzmożone starania w celu jej zakończenia. Można mieć wrażenie, iż organ zwracając się o uzupełnienie materiału dowodowego niedokładnie zapoznał się z całością akt, gdyż do tych samych podmiotów ([...]) zwracał się kilka razy o nadesłanie coraz to innych brakujących dokumentów - co również wpływa na przedłużanie się postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury jest uzasadniona.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.