Uzasadnienie
B. G. pismem z 12 maja 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. [...].
Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowa nieruchomość, na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy W., a następnie w 1950 r. stała się własnością Skarbu Państwa.
Prezydent W. orzeczeniem administracyjnym z [...] sierpnia 1949 r. odmówił byłemu właścicielowi – W. K., przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do ww. gruntu.
B. G. wnioskiem z 9 lipca 2015 r. wystąpiła do Urzędu W. o ustalenie na jej rzecz odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), natomiast w dniu 25 września 2015 r. wniosła do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi termin załatwienia sprawy do trzech miesięcy od otrzymania postanowienia.
Skarżąca przy piśmie z 11 maja 2016 r. przesłała do Urzędu W. dokumenty potwierdzające jej następstwo prawne po byłym właścicielu gruntu.
W skierowanej w dniu 12 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność organu, skarżąca podniosła, że mimo upływu terminu rozpoznania sprawy wyznaczonego przez Wojewodę [...], który upłynął w dniu 9 maja 2016 r., nie wydano decyzji w sprawie. W aktach znajdują się natomiast wszystkie wymagane dokumenty potwierdzające, że wnioskodawczyni pozostaje jedyną osobą uprawnioną do uzyskania odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że w toku postępowania konieczne jest jeszcze ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ podniósł również, że pełnomocnik skarżącej dopiero pismem z 11 maja 2016 r. złożył dokumenty potwierdzające następstwo prawne po dawnym właścicielu gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od 9 lipca 2015 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek skarżącej, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 K.p.a., bowiem nie wystosował do stron nawet jednego pisma informującego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, a zatem koniecznym było wydanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku skarżącej z 9 lipca 2015 r. Wyznaczając, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", termin w jakim organ zobowiązany będzie do załatwienia sprawy, Sąd miał na względzie możliwość zakończenia w tym okresie postępowania. Zdaniem Sądu, rozsądnym i realnym terminem, w jakim możliwe jest zakończenia postępowania bez uszczerbku dla gwarancji procesowych stron, a więc takim, przy ustalaniu którego uwzględniona jest złożoność materii w jakiej organ będzie orzekał, jest termin trzech miesięcy od daty zwrotu do organu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Należy mieć bowiem na uwadze, że wniosek skarżącej o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość wpłynął do organu w dniu 9 lipca 2015 r., podczas gdy następstwo prawne po zmarłym właścicielu przedmiotowego gruntu skarżąca wykazała dopiero przy piśmie z 11 maja 2016 r., przy czym postanowienie Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny, następstwo to potwierdzające, nosi datę [...] października 2015 r. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że następnego dnia po przedłożeniu organowi ww. postanowienia, tj. 12 maja 2016 r., skarżąca wniosła skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...], z którą akta sprawy przekazane zostały Sądowi.
W tej sytuacji, jak również mając na względzie specyfikę i skomplikowany charakter postępowania prowadzonego w przedmiocie odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł.