Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 101/20

Uzasadnienie

J. S. (dalej jako "skarżący") pismem z [...] marca 2020 r., doprecyzowanym pismem z [...] czerwca 2020 r. (k-[...]), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z [...] kwietnia 2019 r. o wystąpienie przez Radę [...] do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną dotyczącą niezgodności art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2019 r. poz. 1314) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

W odpowiedzi ma skargę organ wskazał, że pismem z [...] listopada 2019 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek z [...] kwietnia 2019 r. nie stanowi pisma wszczynającego postępowanie administracyjne i nie miały do niego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania. Wyjaśniono skarżącemu, że zgodnie z art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Poinformowano również, że organ nie posiada wiedzy, aby prawa i wolności konstytucyjne mieszkańców [...] zostały naruszone w wyniku podjętego przez sąd lub organ orzeczenia wydanego na podstawie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Pouczono również skarżącego, że w przypadku wydania takiego orzeczenia przez organ lub sąd, przysługuje mu legitymacja do bezpośredniego wniesienia skargi konstytucyjnej w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako ".p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z treści ww. przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a (pkt 8) lub inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 (pkt 9) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie złożona skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2019 r. o wystąpienie przez Radę [...] do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną dotyczącą niezgodności art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zauważył Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę, wniosek ten nie stanowi pisma wszczynającego postępowanie administracyjne, nie mógł on bowiem doprowadzić do wydania decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Powyższe oznacza, że jeśli skarżący ma wątpliwości co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, a spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w cytowanym art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje mu legitymacja do wniesienia skargi konstytucyjnej w sprawie, w której naruszono jego prawa wydanym orzeczeniem sądu lub organu. Nie może natomiast żądać tego od organu administracji publicznej.

W związku z powyższym, skoro właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.