Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., Sąd umorzył postępowanie dotyczące skargi J. W. i J. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...].
Pismem z dnia 28 marca 2011 r. skarżący zgłosili wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie uiszczonej opłaty od skargi w kwocie 100 zł, załączonej do skargi w formie przelewu bankowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w świetle art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania, albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący do dnia wydania postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. nie żądali zwrotu kosztów postępowania. Dodatkowo należy w tym miejscu wyjaśnić, iż także w wypadku złożenia wniosku o zasądzenie od organu kosztów postępowania, brak byłoby podstaw do uwzględnienia takiego wniosku, gdyż w przedstawionym układzie procesowym kwota uiszczonego wpisu nie byłaby kosztem niezbędnym w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r., sygn. akt IV Cr 309/87, niepubl.).
Ponadto brak było podstaw do wydania orzeczenia o kosztach na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżący nie cofnęli skargi, a to dopiero stwarzałoby podstawę do zwrotu opłaty na podstawie wymienionego przepisu.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że wniosek o uzupełnienie postanowienia o umorzeniu postępowania, jest niezasadny.
Z powyższych względów Sąd, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 a contrario powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.