Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2020 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego [...] marca 2020 r.) M.P. – dalej: "skarżąca", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego.
Skarżąca wskazała, że decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] Prezydent [...] - dalej: "organ", rozpoznał wniosek i zakończył postępowanie administracyjne, odmawiając skarżącej i W.P. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], oz. hip. jako "[...], rej. hip. [...]" dz. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Sąd uznał, że ze względu na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego we wskazanej uchwale poglądu również do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc po zakończeniu postępowania, którego skarga dotyczyła. Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
Z uwagi na powyższe Sąd odstąpił od oceny zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ skarga została wniesiona już po zakończeniu administracyjnego postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2).