Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 88/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. G. (dalej: "skarżący") na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w przedmiocie rozpoznania uwag oraz wniosków dotyczących projektu ustawy o obronie ludności i stanie klęski żywiołowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż sprawa nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych, a zatem nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiotowe postanowienie uprawomocniło się z dniem 20 października 2023 r.
Pismem z 23 marca 2023 r., wniesionym za pośrednictwem komunikacji elektronicznej (e-PUAP), W. G. zwrócił się do tut. Sądu o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 88/23. W treści pisma podniósł szereg zarzutów koncentrujących się na kwestionowaniu zasadności odrzucenia jego skargi, podkreślając, iż jego skarga dotyczy projektu ustawy z 31 sierpnia 2022 r. o ochronie ludności oraz o stanie klęski żywiołowej i jest na etapie konsultacji publicznych, a jako projekt dokumentu rządowego należy do "czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków (Ministra Spraw Wewnętrznych) wynikających z przepisów prawa".
Skarżący powołał się przy tym na regulacje "uchwały nr 190 Rady Ministrów z 29 października 2013 r. Regulamin pracy Rady Ministrów", a nadto wskazał, iż przedmiotowy projekt ustawy udostępniony jest na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Centrum Legislacji, dodając przy tym, iż ww. projekt podlega również "przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W związku z tym, w opinii skarżącego, jego wniesiona uprzednio skarga podlegała kognicji sądów administracyjnych. Do skargi skarżący załączył projekt z 31 sierpnia 2022 r. ustawy o ochronie ludności oraz o stanie klęski żywiołowej, informacje o przekazaniu ww. projektu do konsultacji oraz jego udostepnieniu na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji, jak również opinie Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów znak: RL.461.28/2022 o projekcie ww. ustawy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 kwietnia 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie podstaw wznowienia, uzasadnienie tych podstaw oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu oraz określenie żądania, czy wnosi o uchylenie, czy też zmianę zakażonego orzeczenia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia (k. 49). Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu za pośrednictwem komunikacji elektronicznej (e-PUAP) 4 kwietnia 2024 r. (k. 51). Termin do uzupełnienia skargi, upływał zatem w dniu 11 kwietnia 2024 r.
Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r., wysłanym za pośrednictwem komunikacji elektronicznej (e-PUAP), skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu, w ten sposób, iż wskazał jako podstawę wznowienia zakończonego postępowania: art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) dalej jako: "ppsa"], art. 272 § 1 ppsa oraz art. 273 § 2 ppsa. Uzasadniając wskazane podstawy wznowienia powielił zasadniczą argumentację zawartą we wniesionej skardze, wskazując, iż powołane przez niego przepisy prawne winne zostać przez tut.
Sąd wzięte pod uwagę w kontekście kognicji sądów administracyjnych w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Skarżący wywodził, iż Sąd błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, bowiem oparł się na błędnych przesłankach i dowodach, a nadto nie przeprowadził oceny materiałów dostarczonych przez organ. W ocenie skarżącego naruszono jego prawo do sądu. Wskazał ponadto, iż zachował termin do wniesienia skargi, bowiem o podstawie wznowienia dowiedział się "z pomocy prawnej oraz Internetu około miesiąc przed sporządzeniem wniosku". Nadto, skarżący zawarł swoje stanowisko w przedmiocie projektu ustawy z 31 sierpnia 2022 r. o ochronie ludności oraz o stanie klęski żywiołowej i wniósł o zmianę lub o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 280 § 1 ppsa sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Wymogi formalne skargi o wznowienie określone zostały w art. 277 ppsa i art. 279 ppsa. Zgodnie z ich treścią skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a sama skarga winna ponadto zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Oznacza to tym samym, iż postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania jest dwuetapowe. Sąd przed rozpoznaniem merytorycznym sprawy w pierwszej kolejności zobowiązany jest do badania dopuszczalności skargi, co obejmuje ocenę terminowości wniesienia skargi oraz oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia wymienionej w art. 271-273 ppsa. Brak spełnienia któregoś z tych warunków powoduje jej odrzucenie.
Z analizy akt sądowych wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. wskazanie podstaw wznowienia, uzasadnienie tych podstaw oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu oraz określenie żądania o uchylenie, czy też zmianę zakażonego orzeczenia, zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone skarżącemu, jak wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia, w dniu 4 kwietnia 2024 r. (k. 51). Zatem termin do uzupełnienia przedmiotowych braków, upłynął bezskutecznie dla skarżącego w dniu 11 kwietnia 2024 r.
Podkreślić należy, że skierowane do strony wezwanie zawierało szczegółowe pouczenie, co do terminu i sposobu wypełnienia tego obowiązku, a także skutki jego niedopełnienia. Z analizy akt wynika wprawdzie, iż skarżący pismem z 24 kwietnia 2024 r., wniósł odpowiedź na wezwanie Sądu (co wynika z treści jego pisma), lecz zrobił to z uchybieniem zakreślonego 7 dniowego terminu. W konsekwencji skarżący dokonał tej czynności z uchybieniem terminu. Zauważyć tu trzeba, że stosownie do art. 85 ppsa, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Nie dokonując merytorycznej oceny powołanych przez skarżącego przesłanek wznowienia, uznać należy, iż skarga podlega odrzuceniu z przyczyn wyżej wskazanych.
Stosownie do art. 276 ppsa do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania – w kwestiach nieuregulowanych w sposób szczególny – stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, co w świetle art. 58 § 3 ppsa następuje w drodze postanowienia, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 i art. 279 ppsa orzekł jak w sentencji.