Uzasadnienie
Uczelnia [...] w W. wniosła w dniu 15 czerwca 2007 r. skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy o wydanie Uczelni [...] pozwolenia na prowadzenie studiów pierwszego stopnia na kierunku "pedagogika".
W skardze domagała się zobowiązania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do wydania decyzji w sprawie jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wydania Uczelni [...] pozwolenia na prowadzenie studiów pierwszego stopnia na kierunku "pedagogika" i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca podniosła, że w listopadzie 2006 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "pedagogika". Państwowa Komisja Akredytacyjna uchwałą Prezydium z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] pozytywnie zaopiniowała ten wniosek.
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z [...] marca 2007 r. odmówił nadania Uczelni [...] uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku pedagogika.
Zdaniem skarżącej wskazana wyżej decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest niezgodna z przepisami obowiązującego prawa i z tego powodu powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Dlatego w dniu 22 marca 2007 r. skarżąca przedłożyła Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na prowadzenie studiów pierwszego stopnia na kierunku "pedagogika". Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 35 § 3 w związku z art. 127 § 3 kpa organ administracji zobowiązany był rozpatrzyć przedmiotową sprawę w terminie jednego miesiąca. Pomimo znacznego przekroczenia tego terminu sprawa pozostała bez rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego i wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy własną decyzję odmowną z dnia [...] marca 2007 r. Decyzja ta została przesłana skarżącej w dniu [...] czerwca 2007 r.
Organ podniósł, że poprzez wydanie przedmiotowej decyzji rozpatrzył wniosek skarżącej, zatem nie pozostaje już w bezczynności, co czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym i jako takie winno ono zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpoznał wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] marca 2007 r. ([...]) o odmowie wydania Uczelni [...] pozwolenia na prowadzenie studiów pierwszego stopnia na kierunku "pedagogika" i utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] maja 2007 r.
Wskazać jednak należy, że w dniu składania skargi na bezczynność decyzja z dnia [...] maja 2007 r. nie została doręczona skarżącej. Doręczenie to nastąpiło dopiero w dniu 25 czerwca 2007 r. Oznacza to, że w dacie składania skargi Uczelnia miała podstawy do żądania usunięcia stanu bezczynności. Natomiast w dacie orzekania przez Sąd stan bezczynności już nie istniał. Dlatego rozstrzyganie o bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe, wobec osiągnięcia celu skargi.
Z przytoczonego wyżej przepisu art. 149 p.p.s.a. a contrario wynika, że wejście do obrotu prawnego decyzji będącej podstawą skargi, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja wydana była z naruszeniem terminu do załatwienia sprawy.
W związku z tym, dalsze postępowanie sądowe wszczęte skargą Uczelni, stało się zbędne.
Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a należało orzec jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 201 p.p.s.a.