Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 czerwca 2008 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie nierozpatrzenia odwołania złożonego dnia 7 września 1998 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] w kwestii ustalenia odszkodowania za szkody powstałe na skutek prac związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu tranzytowego na nieruchomościach oznaczonych jako działka nr [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż pismem z dnia 7 września 1998 r. złożył za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego w [...] do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odwołanie od w/w decyzji. Mimo, że od tego czasu upłynęło prawie 10 lat sprawa do tej pory nie została rozstrzygnięta.
Jak wynika z akt sprawy od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] J. W. złożył odwołanie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, który postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r., nr [....] zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] w postępowaniu wznowieniowym sprawy dotyczącej zezwolenia na przeprowadzenie przewodów służących do przesyłania gazu przez przedmiotowe nieruchomości. Postanowienie to utrzymane zostało w mocy postanowieniem z dnia [...] maja 1999 r., nr [...].
Wyrokiem z dnia 6 maja 1999 r., sygn. akt I SAB 33/99 i I SAB 34/99 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi J. W. z dnia 4 lutego 1999 r. na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. oraz R. W. - oddalił skargi.
Następnie w dniu 5 października 2001 r. J. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2002 r., sygn. akt I SAB 444/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W., wskazując w uzasadnieniu wyroku, że dopóki ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostanie wzruszone lub postępowanie odwoławcze nie zostanie podjęte we właściwym trybie, skarga na bezczynność jest nieuzasadniona.
Następnie pismem z dnia 6 sierpnia 2004 r. J. W. wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego.
Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., nr [...] Minister Infrastruktury odmówił podjęcia postępowania odwoławczego zawieszonego postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...].
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 354/05 oddalił skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r.
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1023/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. W. od w/w wyroku.
W dniu 10 czerwca 2008 r. J. W. złożył skargę na bezczynność właściwego obecnie w sprawie Ministra Infrastruktury, który nie rozpatrzył odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.
Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż zarzut bezczynności nie jest zasadny bowiem postępowanie odwoławcze zostało zawieszone ostatecznym postanowieniem organu odwoławczego i do chwili obecnej nie zostało podjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się wyznaczenia Ministrowi Infrastruktury jako następcy prawnemu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast - terminu do rozpatrzenia jego odwołania złożonego dnia 7 września 1998 r.
Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z dnia 6 maja 1999 r., sygn. akt I SAB 33/99 i I SAB 34/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi R. i J. W. na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] oraz nr [...]. Decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] jest decyzją pierwszoinstancyjną w przedmiocie ustalenia odszkodowania, od której wniósł J. W. odwołanie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i co do której w postępowaniu odwoławczym nie zapadła decyzja ze względu na jego zawieszenie (postanowienie z dnia 4 marca 1999 r. wydane na podstawie art. 97 pkt 4 kpa).
W powołanym powyżej wyroku z dnia 6 maja 1999 r. Sąd uznał, że skoro w dacie orzekania postępowanie odwoławcze było zawieszone do czasu rozstrzygnięcia innego postępowania wskazanego w postanowieniu o zawieszeniu postępowania, a które uzasadniało zawieszenie postępowania, to zarzut bezczynności Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast był nieuzasadniony.
Stwierdzić należy, iż zawieszenie postępowania jest to taki stan postępowania, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy i jakkolwiek nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, to tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa spoczywa bez biegu i w zasadzie żadne czynności procesowe nie są podejmowane. Jeżeli zaś ustałyby przyczyny zawieszenia postępowania i jeśli organ o podjęciu zawieszonego postępowania nie orzekł w formie postanowienia, to w takim przypadku strona ma prawo wystąpić do właściwego organu z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. Na postanowienie o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie, a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Ponadto zauważyć należy, że w świetle art. 102 kpa zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania eliminuje możliwość powstania tak zwanej bezczynności organu, związanej z upływem terminu załatwienia sprawy w instancji odwoławczej. Oznacza to w konsekwencji, że nieuzasadniona jest skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego lub nie zostanie ono podjęte w przewidzianym trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2002 r., sygn. akt I SAB 444/01).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.