Uzasadnienie
J. S. pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] czerwca 1966 r., nr [...], orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G., ozn. jako parcela nr [...] o pow. [...] m² KW [...], stanowiącej własność T. i M. S. W uzasadnieniu skargi J. S. przedstawił przebieg postępowania w sprawie, które zostało wszczęte na skutek pisma jego ojca J. S. z dnia 20 czerwca 2003 r. i wniósł o wyznaczenie organowi terminu na wydanie ostatecznej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz podkreślił, że przyczyną przedłużającego się postępowania była konieczność ustalenia wszystkich stron postępowania. Minister Infrastruktury zaznaczył, że organ nie jest na bieżąco informowany o śmierci uczestników i dopiero po czasie uzyskuje informację o śmierci kolejnej osoby. Kwestia ustalenia stron postępowania była dwukrotnie przyczyną zawieszenia postępowania.
Minister Infrastruktury podniósł ponadto, że organ ma trudności z pozyskiwaniem akt archiwalnych. Do chwili obecnej, mimo licznych wystąpień do różnych instytucji, w tym do Archiwum Państwowego w P., [...] Urzędu Wojewódzkiego, Archiwum Państwowego w K., Archiwum Akt Nowych Instytutu Pamięci Narodowej w P., Urzędu Miasta P. i Starostwa Powiatowego w P., nie uzyskano materiału dowodowego niezbędnego do orzekania.
W ocenie Ministra Infrastruktury działania organu, usprawiedliwione okolicznościami sprawy, są przyczyną przedłużającego się postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, co wynika z art. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.p.s.a.
Mając na uwadze ogólne zasady postępowania administracyjnego, a w tym wypadku dyspozycję art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy pomimo ich podjęcia nie wydał w stosownych czasie aktu administracyjnego. Wobec tego organ pozostaje w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. W wypadku wyznaczenia na podstawie art. 36 k.p.a. nowego terminu załatwienia sprawy właściwe jest ustalenie możliwie najkrótszego terminu, co wynika z powołanych wyżej podstawowych zasad postępowania administracyjnego, i konieczne jest dotrzymanie wyznaczonego terminu.
Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do postępowania w sprawie administracyjnej poddanej ocenie Sądu na skutek skargi na bezczynność organu należy wskazać, że postępowanie to zostało zainicjowane pismem H. i J. S. z dnia 20 czerwca 2003 r. W piśmie tym wystąpiono z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] czerwca 1966 r. orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G., a stanowiącej własność T. i M. S. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.), co oznacza, że bezczynność organu i niewydanie w ustawowym terminie wymienionego aktu administracyjnego stwarza uprawnienie do wystąpienia ze skargą w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Zatem skarga wniesiona przez J. S. była dopuszczalna, a analiza akt sprawy administracyjnej potwierdziła także jej zasadność.
Postępowanie w sprawie administracyjnej prowadzone jest ponad 6 lat i w tym czasie, co wynika także z pism Ministerstwa Infrastruktury z dnia 19 maja 2009 r., nie podjęto niezwłocznie czynności w celu uzyskania dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy.
W szczególności należy zauważyć, że Archiwum Państwowe w P. w piśmie z dnia 26 stycznia 2006 r. poinformowało, że akta archiwalne sprawy znajdują się w Archiwum Państwowym w K. Wystąpiono o nadesłanie tych akt dopiero pismem z 21 listopada 2006 r., co ostatecznie, z uwagi na odpowiedź udzieloną przez Archiwum w piśmie z 7 stycznia 2008 r., opóźniło podjęcie dalszych czynności w sprawie.
Ponadto Starostwo Powiatowe w O. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2006 r. nadesłało informację o aktualnym stanie prawnym wywłaszczonej nieruchomości. Nie wystąpiono niezwłocznie o uzupełnienie nadesłanej dokumentacji, co uczyniono dopiero w piśmie z 19 maja 2009 r.
Postępowanie w sprawie administracyjnej zostało dwukrotnie zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., co niewątpliwie przyczyniło się do przedłużenia postępowania. Należy jednak jednocześnie zauważyć, że organy prowadzące postępowanie nie podejmowały we właściwym czasie czynności w celu niezwłocznego podjęcia postępowania.
Uzasadniając powyższe Sąd wskazuje, że sądowy odpis postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2004 r. ([...]) o nabyciu spadku po M. K. i H. K. został przekazany Ministrowi Infrastruktury przy piśmie K. K. z dnia 15 marca 2005 r. W piśmie z dnia 6 grudnia 2007 r. Minister Infrastruktury zwrócił się do E. J. o nadesłanie uwierzytelnionego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po M. K., a więc dokumentu, który znajdował się w aktach sprawy od 18 marca 2005 r.
Postanowienie o nabyciu spadku po M. i T. S. zostało przekazane przy piśmie J. S. z dnia 9 grudnia 2003 r., a postępowanie zostało podjęte w dniu [...] marca 2004 r., to jest po ponad 3 miesiącach, gdy tymczasem kodeks postępowania administracyjnego przewiduje miesięczny termin na załatwienie sprawy. Termin ten nie mógł być oczywiście dotrzymany, jeżeli dokonanie jednej czynności o charakterze proceduralnym zajęło organowi czas wielokrotnie przekraczający okres przewidziany do merytorycznego załatwienia sprawy.
Sąd ponadto stwierdza, że w sprawie czterokrotnie wyznaczano kolejny termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. Terminy te nie zostały oczywiście dotrzymane, przy czym pomiędzy kolejnymi wyznaczonym terminami nie wykonywano żadnych czynności lub podejmowane działania nie przyczyniały się do niezwłocznego rozstrzygnięcia sprawy, co znajduje także potwierdzenia w wyjaśnienia zawartych w odpowiedzi na skargę.
Podsumowując Sąd stwierdza, że postępowanie organu w analizowanej sprawie administracyjnej uzasadnia stanowisko, iż skarga jest zasadna. Uwzględnienie skargi na bezczynność prowadzi, zgodnie z art. 149 p.p.s.a., do wyznaczenie terminu załatwienia sprawy Zdaniem Sądu, dwumiesięczny termin będzie odpowiedni dla zgromadzenia materiału dowodowego i wydania decyzji w sprawie prowadzonej od czerwca 2003 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 i art. 200 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.